#มบบริทิชบอย 03

I don't need to not see you

- ค่ำของเย็นวันหนึ่ง -

ก๊อก ก๊อก

คนตัวเล็กในชุดนอนสีม่วงอ่อนบนเตียงชิดผนังหันหน้าอย่างยิ้มแย้มเมื่อหันตามเสียงเคาะกระจกไปเจอคนคุ้นเคยข้างบ้านกำลังยื่นเรียก

"Hellooooooo"

มาร์คเปิดประตูเข้ามาก่อนจะลูบผมด้านหลังของศีรษะแบมแบมอย่างเคยชิน

"ทำอะไรอยู่"

"อ่านการ์ตูนอยู่ มาร์คล่ะเมื่อกี๊ทำอะไร วันนี้มาดึกจัง"

ช้อนตาใสมองอีกฝ่ายแล้วโชว์หนังสือการ์ตูนให้ดู

"I was packing แล้วแบมทำการบ้านยัง"

"ทำแล้ว! มาร์คจะไปไหนอ่า"

ไม่พูดเปล่ามือเล็กชี้สมุดที่วางเปิดอยู่บนโต๊ะให้อีกคนดูเป็นหลักฐาน วันนี้เขารีบทำการบ้านเพราะอยากเล่นกับมาร์คไวๆ

"Expedition ที่สก็อตแลนด์น่ะ"

จากที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง มาร์คเอนตัวจนศีรษะอยู่บนตักของแบมแบมพอดิบพอดี

"For how longgg?"

นิ้วป้อมม้วนผมของคนพี่เล่นโดยที่อีกคนก็ไม่ถือสาเรื่องอายุ อาจจะเป็นเพราะสนิทกันมานาน นานจนแบมแบมและมาร์คเหมือนเด็กรุ่นเดียวกันไปแล้ว

"4 days"

ยกสี่นิ้วขึ้นมาตรงหน้าอีกฝ่ายก่อนที่แบมแบมจะหักลบสองนิ้วลงตามประโยคถัดมา

"ง่ะ... ทำไมไปนานจัง... Mine is only 2 days"

ยู่หน้านิดหน่อยก่อนเอียงคอพอเป็นพิธีอย่างเคยชิน

"ไม่เห็นนานเลย เดี๋ยวปีหน้าแบมก็ได้ไปเหมือนมาร์คแล้ว"

มือใหญ่กว่าดึงมือของคนน้องมาบีบเล่นอย่างที่ชอบทำโดยที่แบมแบมก็ยังโฟกัสกับระยะเวลาของค่ายเช่นเดิม

"นานนนน"

"ไม่นานหรอกหน่า"

"ฮื่อ นานสิ นานๆๆๆ"

สั่นขาที่คนโตกว่านอนอิงอยู่จนศีรษะของอีกฝ่ายสั่นคลอนไปหมด แต่มาร์คก็ไม่ได้ว่าอะไร เจ้าตัวแค่ยิ้มและหัวเราะกับท่าทางงอแงของเด็กแก้มยุ้ย

"แล้วจะคิดถึงมาร์คมั้ย"

พอตักที่หนุนอยู่หยุดสั่น เสียงสั่นเบาของมาร์คก็เอ่ยขึ้น

"ทำไมถามงั้น"

"ก็แบมบอกว่ามันนานไง... ก็... อยากรู้เฉยๆ"

"คิดถึงสิ!"

"Really?"

"Of course! Will you miss me, too, apple pie?"

มาร์คพลิกตัวนอนหงายให้ได้มองใบหน้าหวานของอีกฝ่ายชัดๆ แบมแบมจ้องมองลงมาอย่างสงสัย

มือใหญ่ของพี่ชายข้างบ้านทาบลงบนแก้มใสสีเลือดฝาดอย่างแผ่วเบาราวกลับกลัวว่ามันจะช้ำมือ

"...คิดถึงตลอดแหละ"

"บ้าแล้ว ตอนที่เจอกันจะคิดถึงทำไม คิดถึงก็ต้องไว้ตอนไม่เจอสิมาร์ค"

คนน้องหัวเราะเอิ้กอ้ากแล้วใช้นิ้วจิ้มลงบนจมูกโด่งของอีกฝ่ายอย่างขี้เล่น

"I don't need to not see you to miss you, silly"

ลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วทอดสายตาออกไปไกลผ่านกรอบหน้าต่างสีขาว ร่างเล็กเอียงคออย่างสงสัยแต่ก็ได้แต่พึมพำกับตัวเองซ้ำๆ

"ประโยคงงจัง..."

"เก็บไว้คิดตอนมาร์คไม่อยู่ละกัน"

มือใหญ่กว่าลูบผมนุ่มสลวยของอีกฝ่ายพร้อมขยี้ให้ยุ่งขึ้นเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้

มาร์คชอบพูดแต่อะไรที่แบมแบมไม่เข้าใจ แต่ตัวแบมแบมเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเวลามองตาของมาร์ค ก็เหมือนจะเข้าใจอย่างอัตโนมัติว่าอีกคนต้องการจะสื่ออะไร

ครั้งนี้ก็เหมือนจะคล้ายกัน

'ไม่ต้องห่างกัน... ก็คิดถึงตลอดอยู่แล้ว'