#มบบริทิชบอย 02

Golden Time

"Good morning, Mrs. Morton"

เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กชายวัยหกขวบเอ่ยทักครูประจำชั้นวัยกลางคน

"Hello, Bambam. How are you today my dear boy"

แหม่มอังกฤษเสียงใจดีจูงมือเด็กชายและเพื่อนๆอีกสองสามคนเข้าไปในห้องเรียนสีสันสดใส แบมแบมนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมที่นั่งมาตลอดเทอมก่อนจะหยิบการบ้านออกมาส่ง

"Mrs. Morton, here's my english homework"

"Wow you are fast, honey. Let me see... Correct.. Correct... Correct..."

มิสซิสมอร์ทั่นขยับปากกาแดงตรวจไปเรื่อยๆจนครบสิบข้อแบมแบมก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น ก็เมื่อคืนให้มาร์คช่วยสอนตั้งหลายข้อ อยากจะถูกครบทุกข้อจนได้เล่น golden time กับเขาบ้าง

"Can I know my score, Mrs. Morton?"

"Wow, you have gotten a lot better my sugar puff. Ten out of ten!"

ได้ยินแค่นั้นเด็กตัวเล็กก็ยิ้มแก้มแทบปริ แต่ก็ดันมาสะดุดตรงคำท้ายประโยคเมื่อครู่

"Excuse me, Mrs. Morton. What does sugar puff mean? Does that mean I'm sweet?"

เอียงคออย่างไร้เดียงสาแล้วย้อนนึกถึงคืนนั้นที่มาร์คก็ใช้คำนี้เรียกเขา

"Aww my darling. It means you're cute and adorable."

มิสซิสมอร์ทั่นลูบหัวแบมแบมอย่างเอ็นดูก่อนจะไปตรวจการบ้านของเด็กคนอื่นต่อ ทิ้งให้เด็กชายแก้มยุ้ยนั่งคิดว่าทำไมมาร์คถึงเรียกเขาว่า sugar puff

แล้วตกลงแบมแบมน่ารักหรอ...?

ช่วงเวลาโกลเด้นไทม์มาถึงตอนเย็นของวันศุกร์ เด็กๆที่ได้โกลเด้นไทม์จะสามารถไปเล่นในสนามเด็กเล่นกับเด็กคนอื่นๆได้

แบมแบมที่เดินออกมาพร้อมยองแจเห็นผมสีเข้มของมาร์คเป็นคนแรก

"Markkkk"

เรียกยังไม่จบเจ้าตัวก็วิ่งต๊อกแต๊กไปหาพี่ชายคนสนิทปล่อยให้ยองแจต้องถอนหายใจมู่หน้าแล้วเดินไปเล่นกับแจ๊คสันและยูคยอมแทน

"Look who's got golden time now"

ลูบผมนิ่มราวกับให้รางวัลแมวขี้อ้อน แบมแบมยิ้มแฉ่งเห็นฟันเกือบจะสามสิบสองซี่ เขาชอบเวลามาร์คลูบหัว มันสบายมากๆเลย

"Thank you for helping hehe"

มือป้อมยื่นออกไปจับที่ใบหน้าของมาร์ค คนเป็นพี่ยืนงงไปชั่วครู่ว่าทำไมวันนี้เด็กคนนี้ถึงคึกผิดปกติ

"ก็ช่วยทุกรอบแหละ ถ้าแบมตั้งใจฟังก็ได้โกลเด้นไทม์ตั้งนานแล่ว"

ส่งมือออกไปยืดแก้มย้วยๆของอีกฝ่ายเป็นการแก้เขิน แบมแบมไม่ได้บ่นหรือยู่หน้าอย่างเคยแต่กลับยิ้มกว้างขึ้นไปอีกจนตากลมโตหยีจนปิดสนิท

"Thanks, Mark. You're my apple pie"

มาร์คยิ้มตามคนเด็กกว่าแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินสรรพนามใหม่

"Why am I your apple pie...?"

"ก็มาร์คบอกว่าแบมเป็น sugar puff. แบมคิดว่ามาร์คน่าจะชอบกิน sugar puff. ส่วนแบมชอบกิน apple pie แบมเลยให้มาร์คเป็น apple pie ของแบมไง บู่ เข้าใจอะไรยากจัง"

เด็กแก้มยุ้ยทั้งยู่หน้าพ่นลมหายใจทันทีที่อธิบายยาวเหยียดจบ ทิ้งให้คนเป็นพี่ได้แต่ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก

"..."

"You don't like the name..?"

มาร์คหน้าแดงๆ หรือว่ามาร์คจะโกรธแบมกันนะ... แบมแบมได้แต่คิดในใจแล้วขมวดคิ้วจนเป็นปม สงสัยมาร์คจะไม่ชอบชื่อใหม่

"..."

"แบมไม่เรียกแล้ว../No!"

แบมแบมสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆร่างสูงกว่าก็พูดขึ้นมาซะเสียงดัง มาร์คยืนเกาจมูกท่าทางเก้ๆกังๆดูแล้วตลกดีแต่แบมแบมก็ยังไม่กล้าขำ กลัวมาร์คจะโกรธเอา

"I mean... Apple pie... Is fine."

จบเสียงของคนโตกว่าแบมแบมก็กระโดดโลกเต้นรอบตัวมาร์คด้วยความดีใจ

"Wheee! Mark my apple pie!"

โดยที่คนตัวเล็กไม่ได้สังเกตุว่าอีกฝ้ายหน้าแดงไปถึงหูแม้สีหน้าจะเรียบเฉยก็ตามที

"...only 'your' apple pie"