SEALED
แบมแบมจ้องตราประทับซองเอกสารสีน้ำตาลชั่วครู่เป็นเชิงไตร่ตรอง เขาชักไม่แน่ใจแล้วว่าควรจะเปิดแฟ้มเล่มหนานี้ดีไหม
กันต์พิมุกต์ไม่ชอบยุ่งเรื่องของใครโดยไม่จำเป็นเพราะเขาไม่ชอบให้ความสนใจกับสิ่งใดที่ไม่จำเป็นต่อการใช้ชีวิต
แต่ที่เขาไม่ชอบยิ่งกว่านั้นก็คือการอยู่ในสายตาของคนที่เขาไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว
ยิ่งจากคำพูดวันนี้ของชายคนนี้แล้วนั้น…
‘Your eyes, sir. Beware’
แน่นอนว่าการกระทำแห่งความลังเลของเขาถูกจับได้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
นิ้วเรียวซึ่งประดับด้วยแหวนประจำตระกูลทำจากแพลตินัมแกะสลักแกะซองสีน้ำตาลออกก่อนจะเททุกอย่างลงบนโต๊ะ
Tuan Yi-En
เชื้อชาติไต้หวัน สัญชาติอเมริกัน ถือพาสปอร์ตทั้งหมดห้าประเทศคืออังกฤษ ไต้หวัน อเมริกา สวิสเซอร์แลนด์และรัสเซีย
ตระกูลเจ้าของเครือข่ายอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ที่สุดของทั้งไต้หวันและอเมริกา อีกทั้งยังมีหุ้นในธนาคารรายใหญ่อย่างน้อยหนึ่งรายในประเทศที่กล่าวมา
conference ทุกที่ที่แบมแบมไป มาร์คต้วนก็ดูจะได้บัตรเชิญทั้งหมด แต่เจ้าตัวไปแค่รัสเซีย อังกฤษ และเดนมาร์คเท่านั้นในปีนี้ จริงๆก็ไม่แปลกอะไรเพราะการสมนาและประชุมต่างๆนั้นไม่ได้สำคัญทุกครั้ง
ถึงสำคัญ บางคราเราก็ต้องเล่นตัว
เพื่อให้มีความสำคัญไม่น้อยไปกว่าตำแหน่งที่ต้องการจะได้รับ
นัยน์ตาสีดำสนิทไล่มองภาพถ่ายชายหนุ่มไต้หวันคู่กับครอบครัวเอย รัฐมนตรีเอย ชนชั้นสูงของอังกฤษเอยแล้วก็ต้องคิดในใจว่าไม่มีอะไรแปลกปลอมสำหรับผู้ชายคนนี้
ข่าวเรื่องความสัมพันธ์เชิงชู้สาวดูท่าจะปิดไว้มิดเกินกว่าที่เลขาของเขาจะหามาได้ภายในระยะเวลาสี่ชั่วโมง
ร่างบางก้าวเท้าในชุดลำลองผ้าซาตินทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาวไปที่กระดานปาเป้าสีดำสลับทอง รูปมาร์คต้วนถูกแปะไว้กลางกระดาน ก่อนที่ลูกดอกปลายขนนกสีทองจะแล่นผ่านอากาศเข้าตรงที่กลางเป้า
ปากอิ่มพึมพำกับสายลมยามดึกซึ่งพัดผ่านหน้าต่างก่อนเหยียดยิ้มด้วยใบหน้านิ่งสนิท
“Your life, sir. Beware”
-
พาสปอร์ตและสัญชาติอย่างเป็นทางการห้าประเทศ… อังกฤษ อเมริกา ไทย ดูไบ และเยอรมันนี
พูดได้หลายภาษาพอสมควร…
การเงินทางครอบครัวไม่มีอะไรน่าสงสัยไปกว่าคนที่อยู่ระดับเดียวกัน…
ชีวิตรักเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น…
ไม่มีอะไรน่าสงสัยเกี่ยวกับมิสเตอร์ภูวกุลคนนั้นเลยแม้แต่น้อย
...แต่ทำไมถึงลังเลจนหลุดออกมาแบบนั้นกันนะ
ถึงแม้เศรษฐกิจโลกจะเข้าสู่ภาวะตกต่ำ แต่คนในระดับพวกเขาก็มีการันตีทุกทางว่าจะไม่ตกต่ำไปกับเศรษฐกิจ และถึงแม้พวกเขาจะมีสิทธิ์ถูกลากลงแหจริงมันก็มีทางออกที่ดีกว่าฉีกสัญญาคอรัปชั่นและธุรกิจ offshore ทั้งหมดแน่นอน
มาร์คต้วนนั่งไขว่ห้างในชุดลำลองบนเก้าอี้ calfskin สีดำสนิท ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนแส่ห่าเรื่องหรือไล่แกว่งเท้าหาเสี้ยนไปทั่ว โดยพื้นฐานแล้วมาร์คถูกสอนมาให้สนใจเรื่องที่ควรจะสนใจ หูตาไวแต่มองและฟังแต่สิ่งที่ได้ประโยชน์จากมันเท่านั้น
‘เพราะสิ่งรอบข้างล้วนไร้สาระ’
คือประโยคที่บิดากล่าวปิดท้ายการสอนเสมอ
เสี้ยววินาทีนึงเขาพลันคิดไปว่ากันต์พิมุกต์หรือแบมแบมคนนั้นอาจจะลุกขึ้นฉีกสัญญาและจุดระเบิดอาคารก็เป็นได้ แต่พอไตร่ตรองอีกวินาทีนึงก็พบว่าความเป็นไปได้เท่ากับติดลบ
ไม่มีการตัดสินใจใดที่มาจากตัวแทนตระกูลเพียงคนเดียวร้อยเปอร์เซนต์อย่างแน่นอน
มือใหญ่หยุดกึกกับความคิดของตัวเอง นิ้วทั้งสิบประสานกันก่อนที่ดวงตาเรียวจะหรี่ลงปิด ริมฝีปากบางยกยิ้มที่มุมกระจับ
แบมแบมไม่มีทางลังเลเว้นแต่ว่าได้รับคำสั่ง
คำสั่งที่ทรงพลังที่สุดในตระกูล
ใครบางคนบนยอดปีระมิดของภูวกุล…
ได้ยื่นคำขาด ลั่นวาจายุติการต่อสัญญา ‘ธุรกิจ’
นี่คือสิ่งที่มาร์คต้วนวินิจฉัยและสรุปออกมาได้
ทำไมเขาถึงมั่นใจน่ะหรอ…
ตัวเขาเองก็ยังไม่มีอำนาจตัดสินใจอะไรโดยที่ทุกคนในตระกูลไม่ปรึกษาหารือกันก่อน จะมีก็แต่รุ่นอาวุโสอย่างปู่หรือไม่ก็อย่างน้อยพ่อของมาร์คที่สามารถตัดสินใจอะไรปุบปับได้
และการตัดสนใจปุบปับครั้งแรกในชีวิตของเขาคือการเข้าไปยุ่งกับชีวิตของแบมแบม
และค่าเสียหายในการตัดสินใจครั้งนี้นั้น
มาร์คยังไม่สามารถประเมินมันได้เลย
*
“กันต์พิมุกต์”
ชื่อต้นของชายหนุ่มรูปร่างโปร่งบางแทบเท่าผู้หญิงถูกขานออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบประดับด้วยรอยเหี่ยวย่นตามกาลเวลาของผู้ให้กำเนิด
“ครับแม่”
ใบหน้านวลละจากรายการโทรทัศน์ก่อนจะหันไปสบตากับมารดา แบมแบมเพิ่งจะเคยสังเกตใบหน้าของแม่แท้ๆอย่างละเอียดละออ เขาไม่ได้จ้องดวงหน้าอันคุ้นเคยนี้มานานนับสิบปี
รอยเหี่ยวย่นที่หางตาเพิ่มขึ้นตามเลขอายุ
ผิวที่ได้รับการบำรุงสม่ำเสมอนับว่าหย่อนคล้อยช้ากว่ากำหนดเยอะมาก
นัยน์ตาสีนิลซึ่งละม้ายคล้ายคลึงกับส่วนเดียวกันของเขาฉายแววอ่อนโยนเกือบจะตลอดเวลา
“ประชุมเป็นยังไงบ้างลูก”
มิใช่ประโยคที่น่าตะลึงพรึงเพริดแต่อย่างใด แบมแบมรู้ดีว่ามารดามักอยากรู้ความคืบหน้าเพื่อจะวางแผนยุติการทำสัญญา ‘ธุรกิจ’ ซึ่งทำมานานนับสิบปี
“ปีนี้ทางนั้นให้จำนวนเพิ่มขึ้น 10% ทุกคนในห้องเซ็นสัญญาตามปกติครับ จากที่แบมดูแล้วในสัญญายังไม่มีอะไรผิดปกติ”
“เศรษฐกิจตอนนี้เริ่มไม่มั่นคง ที่แม่วิเคราะห์ไว้มันไม่น่าพลาด แม่ไม่อยากให้เราต้องจมไปกับวงการนี้เมื่อมันมีอะไรผิดพลาด และเชื่อเถอะว่าทุกอย่างมีการผิดพลาดเสมอ”
“I will try to solve this issue”
“The clock is ticking, Bambam. The clock is ticking fast.”
แม่ของเขาไม่เคยเอ่ยบังคับอะไรอย่างเด็ดขาดเท่าครั้งนี้ คำสอนทั้งหมดล้วนเป็นไปอย่างอ้อมค้อม แต่นั่นก็ทำให้เขาเติบโตมาด้วยการพึ่งพาตนเองล้วนๆ และมันทำให้เขามั่นใจในความคิด การตัดสินใจ และตรรกะของตนเองอย่างมาก
เห็นทีคงต้องค่อยๆไล่ชักมือกลับอย่างเบาที่สุด
เพราะถ้าโดนจับได้แล้วนั้น…
คงไม่มีคำว่ารอด
หรือบางที…
เขาจะสามารถยืมมือจากใครบางคน
ที่อาจไม่ใกล้ แต่ก็ไม่ไกลตัว
*
ก๊อก
ก๊อก
ก๊อก
ก๊อก
เสียงปากกา mont blanc สีขาวด้านสลักตัวย่อ PJY เป็นอักษร cursive กระทบไม่เบาไม่แรงกับโต๊ะแกรนิตสีเขียวเข้มโทนเย็น มือใหญ่ในถุงมือหนังสีดำดึงกระดาษเอสี่สีนวลจำนวนกว่าห้าสิบแผ่นออกจากแฟ้มการประชุมประจำปี
เรียวปากกระจับยิ้มอย่างมีเลศนัยด้วยความพึงพอใจ นัยน์ตาใสครั้นเจ้าเล่ห์ในคราเดียวกันจ้องมองลายเซ็นตอบตกลงมากมาย ก่อนจะหยุดที่กระดาษแผ่นหนึ่ง
เส้นปากกามีความเร่งรีบแต่ก็มีการแช่ที่ต้นลายเซ็น
หมึกสีน้ำเงินบอกจินยองว่าคนๆนี้ต้องมีบางอย่างซ่อนอยู่เป็นแน่
หึ
มุมปากขยับขึ้นอีกระดับ นัยน์ตาสีดำสนิทแวววับฉาบด้วยความสนุกสนาน
แน่นอนทุกการกระทำของมิสเตอร์ภูวกุลในห้องประชุมไม่ได้คลาดสายตาของจินยองแต่อย่างใด ซ้ำยังเป็นจุดสนใจอีกด้วย เมื่อกล้อง CCTV ทุกตัวอำนวยความสะดวกให้เขาได้จับผิดคนๆนี้อย่างง่ายดาย
รูปถ่ายจากกล้องวงจรปิดบริเวณลาดน้ำพุจับภาพกันต์พิมุกต์กำลังกัดปากล่าง แม้ว่าฟิล์มรถจะมืดขนาดไหน แต่พอปรับสีนิดๆหน่อยๆก็สามารถเห็นได้อยู่ดี
สายของเขาไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ…
ขณะที่มือใหญ่รวบภาพถ่ายกำลังจะเก็บใส่ซองตามเดิม สายตาพลันสะดุดที่ชายหนุ่มซึ่งนั่งอีกฝั่งของโต๊ะประชุม
อ๋า…
เรื่องนี้ชักสนุกใหญ่แล้ว…
หนึ่งคนกับหนึ่งตระกูลที่เหมือนจะต้องการยุติสัญญา
กับอีกหนึ่งคนตัวแทนหนึ่งตระกูลซึ่งดูท่าจะสนใจเรื่องของคนอื่นจนผิดปกติ
ดี…
ดีจริงๆ…
“ฮะๆๆๆ”
จินยองหัวเราะเสียงเบาก่อนจะซีลซองเอกสารและเก็บล็อคไว้ในลิ้นชักตามเดิม ในสมองของเขายังคงวางแผนอย่างละเอียดอ่อน
The finer the bait, the shorter the wait.
...But maybe, just maybe,
If you wait a little longer,
the amount of fish will double.
For love takes time,
And trust me…
Love is the finest bait.
