Sunday, 31 May 2015

Back When 01

"Hey"


The awkward air rises as soon as his deep voice bounces within the room full of coffee tables, while he steps into the same boundary of space I'm in. Again, I can't seem to know what to say. You see, after all this time, I have been virtually (or we could even put it as imaginarily) talking to this guy. I have been telling him stories of my life, laughing and even crying.


Most of all I even felt like falling in love.


"Ah... Hi"


A demonstration of what a normal awkward conversation sounds like. Great.


His familiar almond shaped eyes lay low without making any contacts with mine. He runs his fingers through his dark chocolate coloured hair. It is perhaps a bit different than I thought it would be since the him I had been seeing in my 'visions' has deep auburn hair. He pulled out the mahogany brown chair opposite from my seat and sat down. Coffee was served but our conversation seems to be going nowhere.


Guess both of us are not in the position to do anything about this since we've never actually met.


Guess it's good enough that we no longer have to talk virtually, having people thinking we're mad.


This should be getting better no matter how I think about it.





- 6 months before I actually meet the physical body of Mark Tuan -




It was another typical warm summer that I travelled to the land cooler than my hometown. 


So.. Here I am.. All alone like a loner...


I dragged my small suitcase along the grey concrete road of the small town, up the slopes towards the service apartment I rented for 2 weeks. It was fair to say that one would feel so bored living in this quiet village for more than 5 days, but well, I guess I preferred wilderness over busy life in ecstasy cities.


Money, music, bright lights, alcohol,

They were all acidic.

Corroding you from the inside out,

Eroding your inner souls slowly you were not aware of it.


It was always so busy and full of people.

But you would still feel so alone among the crowds.


Maybe that's why I left...

Just to find somewhere serene and pleasant to let my mind rest for a bit.



That was when I first saw his face



I remember myself, a backpack and a bottle of water, idly wandering up the hills to a resting point with mountain valley view of Zermatt, Switzerland. I laid down in the middle of complete nature and closed my eyes. However, it was not complete darkness like I usually see. Instead, there emerged a pair of eyes, dark brown almond shaped eyes, blinking slowly and staring right into mine.


I could see the lights as bright as fireflies flickering in those eyes.


Something told me my feeling was intuitive

Something reminded me of my own heartbeats


My eyes shot open with surprise. My breath was uneven. I blinked several times and kept staring at the scenery, as nice as heaven on earth could be, until my pulse got down to its normal pace.



What was that?



I asked myself repetitively but failed to have a defined answer for my own question. I could have forgotten about it and decided to call myself insane. But what I chose was to let my eyelids obtain the darkness once again.


Those eyes did not move an inch.

They did not alter.

They were still. Quiet. A nice kind of quiet.

They were somehow static but tender,

Energetic yet mellow,

And curious as well as settled.


I could not hear my throat making any sounds and the brain was unable to produce a response to this extraordinary incidence. 


I looked deep into those eyes for the third time.

They were somehow so meaningful -

As if there was a galaxy reflecting in them.



And I realised my heart skipped a beat.



*



All I knew was that his eyes were kind. All I ever knew about him was his kind eyes.


I thought I was dreaming of the same pair of eyes for a week then something felt a little off. I realised this was not a dream. After seven days the eyes began to have full facial features - to put it in an easier way, I could now tell that this face I had been staring at was from a guy.


He looked familiar

But that was all I could recall...


It didn't occur to me the probability under any kinds of normal circumstances that, by any chance, I would have known this face before.


Youngjae, being his 8-dimensional self, had been telling me repetitively about some kind of a life after life. Well, I think he means reincarnation. There's this theory which states the possibility of one being able to remember and recall some - or in rare cases all - of the memory one had in the life before one reincarnates.


What if that theory was strangely sensible?


I thought it was weird. Not stupid. Just weird. (Even though I wasn't in the position to call him weird, said Jackson)


People said I was (probably still am) a Luftsmensch which literally translates into 'air person'. I daydream a lot. I get drifted away into my own world just by the sound of water dripping.  


I never denied this almost factual comment, however when I see myself in the mirror I still couldn't  recognise the person I had become.


But that though... Wasn't in a bad way at all.


I had always liked the feeling of being lost.

The feeling of being lost along with other lost people in the world,

Being lost with someone I could lay quiet without feeling awkward.


I used to think that is the best it would get. But the story of my life just kept getting better and better...


When there was Mark.. Inside my head.


I came back from the Switzerland nature hideaway and started telling my two closest friends-almost-brothers the stories of my 'vision'.


How Mark first appeared

What he looked like

How he made me feel


"You sure you don't need help?"


It was Jackson who began this conversation about me and my early schizophrenia syndromes. All my friends never really questioned my weird attitudes since I happened to be a writer as well as a very isolated traveller.


"Guys come on. Bambam's not mad or anything. Well it's not like he can get any worse than now"


"Oh, Youngjae, look who's talking huh?"


Then the topic of conversation drifted from me starting to have psychological disorders to Jackson and Youngjae fighting by words to be called 'normal'.


I never actually think about that... I mean 'normal'.


"So you're saying you see this guy when you close your eyes but you're sure you weren't dreaming"


"Maybe he's just my imagination or hallucination or whatever you wanna call it. But for now this ain't doing any harm and I'm pretty certain I'm not sick."


The weirdest thing was I don't feel like my head's messed up. And the even more weird than the weirdest thing was, somehow, it felt okay to be in 'his' sight.


It actually felt really okay.


Jackson shot a casual glance at me before looking back and making some kind of telepathic communication with Youngjae. The small-eyed brother shrugged his shoulders and rolled his eyes when Jackson's face looked a little worried.


"Come on, Hong Kong guy. Little Bambam is an adult now. I'm sure he knows what to do. And I'm sure if he thinks he's sick, he'd be brave enough to come talk to us"


Youngjae kiddingly pinched Jackson's stubborn nose before smiling as if Jackson's eyebrows were not frowning and giving him a wait-'til-Bambam-leaves-the-room look.


I nodded along with Youngjae's comment and that was when all the talk about my mental health disappeared. The Korean brother came down to send me out when it was appropriate to call it a night. Those almost straight lined eyes stared at me for a moment before his thin lips parted to transfer a message with a serious voice.


"Maybe you're experiencing your life before reincarnation. Maybe that Mark guy was a big part of your life"


It was an eldritch theory. 

But when I look back into this conversation, I find myself believing more than half of it. 


Funnily enough,

I was secretly hoping this theory was true. 


I grinned a little and whisper into Youngjae's ears the same time he opened his mouth to say the exact same sentence. 



"And Jackson thought I was insane."

Back When 00

It was not an infatuation

Nor was it an obsession


We knew there was no such thing as pure true love


We just called it love.

We knew it was just love.



*


It was not hard for me to imagine myself as cold and breathless as a corpse never returning back to life. It was even easier for me to pretend like I did not have a humane body and soul, like I did not belong in this particular section of all the universes in this emptiness which we did not really know if it was ever real. Simply, it was easy to imagine if I did not exist.


Despite my love and almost obsession of how the world can be viewed differently - as if it never existed - there was a big tipping point in my 25th year of being called human.


That tipping point just happened to be him.


The him I contacted first with just expressions through those dark eyes.


The him I could not understand the reason why he appeared in my visions, my dreams and my life.


Just now I have realised

You are no longer in my head

But so real... Same as the past

So true - your heart and mine


I didn't really know what to do... It was because I could see him, sense him, talk to him and even feel his touch from the inside of my head. Funny enough that we have been communicating for so long I thought I had been crazy for quite a while.


Maybe it was the past

Maybe it is the present

Maybe it will be the future

Yet the most certain thing is everything will reflect what we had, have and will have.


A relationship

Friday, 22 May 2015

#ฟิคปลากระเบน 01

ชีวิตผมกำลังจะชิบหาย...



"มึง กูไปร้านปริ๊นท์ก่อนนะ"
ผมตะโกนบอกเพื่อนร่วมรุ่นซึ่งกำลังปั่นโปรเจคมือระวิงกันบนโต๊ะทำงานในหอที่เราเช่าอยู่ด้วยกันสามสี่คน

"เออๆ มึงไปก่อนเลย กูจัดหน้าใกล้เสร็จละ เดี๋ยวตามไป"

ไม่รอให้สิ้นเสียงของเพื่อน ผมรีบยัดตัวเองเข้าไปในรถท่ามกลางอากาศร้อนระอุของประเทศไทย ก่อนจะสตาร์ทเครื่องเปิดแอร์อย่างรวดเร็ว เป้าหมายคือร้านปริ๊นท์ร้านประจำซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย

ใช่ครับ ช่วงนี้คือฤดูไฟนอลนั่นเอง


คณะที่ผมอยู่น่ะหรอ คาดว่าคงไม่ต้องเดากันมาก คณะสถาปัตย์ฯนั่นแหละครับ จะมีคณะไหนนอกจากคณะผมกับศิลปกรรมฯล่ะที่ต้องใช้ร้านปริ๊นท์ ถ้าถามว่าทำไมไม่ซื้อเครื่องปริ๊นท์ไว้ที่บ้านน่ะหรอครับ ขนาดกระดาษที่พวกผมต้องปริ๊นท์มันใหญ่เกินไปน่ะสิ จะA3ก็ไม่ได้นะ ต้องอย่างน้อยA2 ยิ่งงานไฟนอลแบบนี้คือA0 เท่านั้นแหละครับ

ไม่กี่นาทีผมก็มาถึงร้านปริ๊นท์เจ้าประจำ แต่ก็ต้องอึ้งกับจำนวนคนที่มายืนออกันหน้าร้าน ดีหน่อยที่ยังไม่มีปีหนึ่งเพราะส่วนมากเด็กปีหนึ่งยังต้องทำงานวาดมืออยู่ แต่เนื่องจากร้านนี้ใกล้มหาลัยที่สุดแล้ว จำนวนของเด็กปีสองถึงปีห้าของภาคไทยนั้นจึงไม่น้อยเลย



ทำไงดีวะ...



ผมมองคิวยาวเหยียดแล้วถอนหายใจหนักๆ ในใจว้าวุ่นพอสมควร จริงๆแล้วสถาปัตย์อินเตอร์อย่างพวกผมไม่ได้มีส่งงานจริงวันนี้หรอก แต่อาจารย์ฝรั่งชอบให้มีถ่ายรูปและอีเมลส่งก่อนเพื่อกันการผิดพลาด ปริ๊นท์งานไม่ทัน แกบอกไว้งี้น่ะครับ


แต่ปัญหาคืออิส่งก่อนนี่แหละครับ แกต้องการอีเมลล์ภายในหกโมงเย็น ใครส่งช้าแกจะตัดคะแนนไม่เลี้ยงเลยครับ แล้วตอนนี้ก็สี่โมงแล้วด้วย การปริ๊นท์ไม่ได้ใช้เวลาแค่สิบนาทีอะไรแบบนั้นนะครับ


พอหัวสมองประมวลผลอย่างลนลาน ผมก็หยิบไอโฟนหกขึ้นมากดยิกๆหาเบอร์ร้านปริ๊นท์ที่เพื่อนเคยส่งมาให้ แม้มันจะอยู่อีกฟากโลกของคณะแต่ผมว่าคิวคงน้อยกว่าที่นี่แน่ๆ


"ฮัลโหลครับพี่ ผมไปปริ๊นท์ตอนนี้เลยได้ไหมอะ คิวว่างหรอครับ โอเคเลยครับ ผมจะรีบไปเลย"


ใจสงบลงครึ่งอัตราเมื่อได้ยินว่าตอนนี้ที่ร้านมีคิวค้างแค่อีกคิวเดียว เพราะฉะนั้นถ้ากะเวลาผมไปถึงก็จะเป็นคิวของผมทันที ผมกระโดดขึ้นรถอีกครั้งก่อนจะเหยียบคันเร่งจนเกือบมิดไปร้านปริ๊นท์ทันที ไกลหน่อยแต่ก็ชัวร์ล่ะวะ


ขอบคุณกูเกิ้ลแม็พที่ไม่ทรยศผมในวันนี้ ทำให้ผมมาถึงร้านในเวลาไม่มากไม่น้อย ผมคว้าแมคบุ๊คเรติน่าสิบห้านิ้วและกระเป๋าสตางค์พร้อมแฟลชไดรฟ์ลงจากรถแล้วเปิดประตูเข้าหาแอร์ฉ่ำๆภายในร้านโล่งๆทันที


อะไรมันจะดีขนาดนี้ ร้านโล่งในวันปริ๊นท์ไฟนอลไม่ได้หาได้ง่ายๆนะครับ


ผมรีบยื่นแฟลชไดรฟ์ให้พี่ร้านปริ๊นท์พร้อมอธิบายไซส์งานและรายละเอียดทุกอย่างแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ในร้านพร้อมเปิดไฟล์เช็คงานอีกรอบ ขณะเดียวกันกับที่มีอีกบุคคลเดินเข้ามาภายในร้าน


"หวัดดีครับพี่ ผมโทรมาจองคิวไว้อะ สี่โมงสี่สิบห้า"


ผมเหลือบมองนาฬิกาในแลปท็อปของตัวเองเมื่อได้ยินคำชี้แจงของอีกฝ่าย นี่มันก็สี่โมงสามสิบแปดละ ของผมปริ๊นท์ไม่ทันสี่สิบห้าแน่นอน แต่ผมจะทำไงได้อะ ในเมื่อผมก็ต้องรีบเหมือนกัน


"เอ๋ โทรจองกับใครไว้ พี่ไม่เห็นใครเขียนคิวไว้เลยนะ"


พี่ที่คุมร้านเอ่ยขึ้นพร้อมกับหาแผ่นโพสอิทหรือใบจองคิวที่ปกติถ้าโทรมาเขาจะติดไว้ก่อนกันลืมหรือกันเปลี่ยนกะน่ะครับ


"อ้าว โทรจองกับพี่อิ๊งอะ ผมเจ้าประจำเลยนะ ทำไมทำกับผมงี้อะพี่"


"โอ๋ๆ รอแป๊บละกัน นี่ก็มีคิวเดียวเนี่ย"


ไม่ต้องเงยหน้าไปมองก็รู้ว่าอีกคนต้องทำหน้างอเบะปากแถมแอบหงุดหงิดแน่ๆ ฟังจากการทักทายอย่างสนิทสนมของพี่ที่ร้าน คนนี้คงเป็นขาประจำจริงๆ


การเทสปริ๊นท์ซึ่งตอนนี้ยังไม่เสร็จกินเวลาไปเกือบสิบห้านาทีแล้ว ทำให้ผมเริ่มกระสับกระส่าย



มันจะทันไหมวะ...



ผมกัดปากอย่างเครียดเล็กน้อย ตาก็ก้มมองจอที่แสดงโปรแกรม illustrator ของงานไฟนอลตัวเอง และแล้วผมก็ชีวิตใกล้จะชิบหายจริงๆ... อยากจะตบตัวเองที่ไม่เช็คคำให้ดี


"พี่! แก้ไฟล์แป๊บได้ปะ พิมพ์ผิดนิดนึงอะ"


"เออ มาๆ เทสปริ๊นท์ยังไม่เสร็จอยู่ดี วันนี้หัวหมึกเป็นไรไม่รู้ ไม่คมเท่าไหร่เลย พี่ขอเช็ดแป๊บ"


ว่าแล้วพี่ร้านปริ๊นท์ก็เสียสละเก้าอี้ประจำตำแหน่งให้ผมโดยปริยาย ทันทีที่ผมเงยหน้าขึ้นมาจากจอคอมของตัวเองก็เจอกับผมปรกหน้าปรกตาของเด็กผู้ชายคนหนึ่งซึ่งนั่งก้มหน้าจ้องหน้าจอคอมของตัวเองอย่างจดจ่อ ไม่บอกก็รู้ว่าคณะไม่ใกล้ไม่ไกลกันแน่นอน


"เสร็จแล้วครับ"


พิมพ์แก้การอธิบายคอนเซ็ปนิดหน่อยผมจึงผละตัวออกมาจากบริเวณการทำงานของพี่เขา พอดีว่าพวกผมต้องทำทุกอย่างเป็นภาษาอังกฤษน่ะครับ บางทีจัดหน้ามันก็เบลอๆทำให้พิมพ์ผิดไปบ้างถึงแม้ภาษาอังกฤษจะเป็น first language ของผมก็ตามที


อ่า...ผมยังไม่เคยบอกสินะครับว่าผมเป็นคนไต้หวันสัญชาติอเมริกัน แต่มาอยู่เมืองไทยตั้งแต่สามขวบ ผมจึงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนไทยไปโดยปริยาย เอาเข้าจริงๆผมว่าผมพูดภาษาไทยชัดกว่าภาษาจีนอีก


"พี่ อีกนานไหมอะ ผมรีบอะ"

เสียงของบุคคลที่สามดังขึ้นอีกครั้งเมื่อนาฬิกาบอกเวลาใกล้ห้าโมงครึ่ง ให้ผมเดานะ มันก็ต้องส่งงานหกโมงเวลาเดียวกับผมแน่ๆ


"วันนี้ปริ๊นท์ไรล่ะ ถ้าปริ๊นท์แบบทุกทีก็ปริ๊นท์ได้เลยนะ เครื่องเล็กว่าง"


"มันไม่ได้อะดิ วันนี้ปริ๊นท์ A1 อะพี่"


เสียงนั้นกระวนกระวายพอสมควร ถ้าเป็นเวลาอื่นผมก็คงสละคิวให้น่ะนะ แต่วันนี้ไม่ได้จริงๆ ผมเองก็ต้องถ่ายรูปงานที่ปริ๊นท์แล้วส่งเมลให้เจ๊หัวหน้าชั้นปี ไม่งั้นเกรดผมไม่เหลือแน่ๆ


"งั้นลองคุยกับเขาดูสิ เผื่อจะสลับคิวไรกัน"


พี่ร้านปริ๊นท์โยนขี้ให้ผมทันที โอ้โห ทำไมทำกันแบบนี้ล่ะครับ


ใบหน้าเรียวไม่แม้แต่จะเงยขึ้นจากแล็ปท็อปสีเงิน สายตายังคงกรอกไปมาผ่านจออย่างรีบเร่งท่ามกลางหน้าตาเหมือนคนไม่ได้นอน ริมฝีปากอิ่มกำลังจะเอื้อนเอ่ยบางอย่างแต่เป็นผมเองที่พูดขึ้นมาเสียก่อน


"โทษทีว่ะ กูต้องส่งงานหกโมง"


คนตัวเล็กกว่าเบ้ปากอย่างขัดใจพร้อมกับส่งเสียงบ่นในลำคอ


"ชิ ไร้น้ำใจ"


"อ่าว มึงจะว่ากูก็ไม่ได้นะ งานไฟนอลกูก็ต้องส่ง"

ผมที่มีอารมณ์ไม่คงที่เนื่องจากการอดนอนมาสองวันเพราะมัวแต่นั่งปั่นงานเอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์หงุดหงิดน้อยๆที่โดนตำหนิแบบไร้เหตุผล


"ปกติกูก็มาร้านนี้ของกูอยู่คนเดียว มึงไม่ไปร้านแถวมอวะ"


"ก็คนมันเยอะไหมล่ะ ถ้าคนไม่เยอะกูไม่ถ่อมาถึงนี่หรอก"


"โอ๊ย ละเทอมนี้กูก็ดันต้องปริ๊นท์โปสเตอร์A1 อาจารย์แม่ง ปกติทำบุ๊คก็จบละ"


จากคำพูดของมันแล้วผมเดาเอาเองว่าหมอนี่น่าจะอยู่ภาคนิเทศศิลป์หรือกราฟฟิกของคณะศิลปกรรมฯอะไรเทือกนั้น


"พวกกูปริ๊นท์ใหญ่ตลอดอะ แม่งเปลืองเงินชิบหาย ทั้งม็อคอัพ ทั้งของจริง ของเฟสที่แล้วก็ต้องปริ๊นท์ใหม่ คนก็อย่างกับมด"


จากที่เถียงกันไปเถียงกันมา คนที่ปกติพูดน้อยอย่างผมดันระเบิดคำบ่นออกมามากกว่าปกติ แต่ตอนนี้ไม่ไหวครับ ต้องการบ่น ผมนั่งทำงานมาราธอนเช้าจรดเย็นมาสามวันติด นอนรวมกันสามวันไม่ถึงแปดชั่วโมงด้วยซ้ำ ทำไมชีวิตต้องอนาถขนาดนี้ก็ไม่อาจทราบได้


"พวกมึงแม่ง ชอบแย่งร้านปริ๊นท์พวกกู"


ท่าทางอีกฝ่ายก็คงจะอารมณ์ขุ่นมัวไม่แพ้กัน ผมเคยได้ยินมาว่างานของภาคนิเทศศิลป์นั้นไม่ใหญ่ก็จริง แต่โปรเจคเยอะกว่าของพวกผมที่ส่วนมากจะทำกันระยะยาว ของพวกมันจะเป็นโปรเจคสั้นๆแต่งานถี่ๆ


ชีวิตแม่งบัดซบไม่ต่างกัน...


"มึงไปว่าอาจารย์ไหมล่ะ"


เจ้าของมือบางเสยผมที่ตกลงมาปิดตาลวกๆอย่างหงุดหงิดแล้วมองไปที่เครื่องปริ๊นท์เครื่องใหญ่ราวกับจะสั่งให้มันรีบปริ๊นท์เร็วๆ


ทันใดนั้นโทรศัพท์ในมือก็สั่นเป็นสัญญาณสายเข้า ผมกดไสลด์หน้าจอก่อนเสียงจ้อกแจ้กจอแจของเพื่อนๆจะดังเข้ามาในโสตประสาท


[มาร์คมึงอยู่ไหนเนี่ย]


"ร้านปริ๊นแถว xx ร้านหน้ามอแม่งคนเยอะ ไม่ทัน"


[สัสสส แล้วทำไมมึงไม่บอกพวกกูก่อนวะ กูกับไอ้แพทมาปริ๊นหลังหอเนี่ยจะเสร็จละ แต่แอนดริวมันบอกจะตามมึงไป]


"เออมันบอกละ สัส"


[โทษทีว่ะ กิ๊กไอ้แพทมัน รุ่นพี่เราอะแหละ เปิดร้านปริ๊นพอดี กูลืมไป]


อยากจะโดดถีบขาคู่ใส่พวกมันจริงๆครับ แม่ง มีร้านดีและใกล้ทำไมไม่บอก ไปร้านนั้นคงได้ลดราคาด้วยแน่ๆ


"เอ้า ได้ร้านใหม่แล้วก็ไปสิ กูจะได้แซงคิวมึงปริ๊นท์"


ผมเลิกคิ้วให้กับเสียงเล็กๆและเจ้าของเสียงซึ่งโบกมือปัดๆเป็นเชิงไล่ ไปก็แย่ละครับ งานผมออกมาสองแผ่นกว่าละครับ


"งานกูออกมาแล้วไหมล่ะ"


"ฮึ่ย ก็ได้วะ มึงปริ๊นท์กี่แผ่น"


"หกเอศูนย์"


สิ้นเสียงของผมแล้วเจ้าของแก้มอูมก็เบิกตากว้างขึ้นอีกสองเท่าราวกับว่าจำนวนนั้นมันมากมายเสียเหลือเกิน


"ไอ้ห่า ปริ๊นท์เยอะชิบหาย มึงให้กูแทรกคิวไม่ได้หรอวะ ไหนๆของมึงก็ไม่ทันหกโมงหรอก"


เอ้าไอ้นี่ คิดเองเออเองซะงั้น


"แล้วมึงรู้ได้ไงว่าไม่ทัน นี่เกือบครึ่งละ"


"ก็มึงช้าอะ แม่ง!"


อีกฝ่ายกระทืบเท้าอย่างขัดใจก่อนจะยกมือเสยผมอย่างหงุดหงิดอีกครั้ง จะให้ผมทำไงวะครับ มันไม่ใช่ความผิดผมนะที่เทสปริ๊นท์ใช้เวลานานเพราะหัวหมึกไม่คมแต่แรกน่ะ


"เชี่ยมาร์ค"


เสียงของผู้มาใหม่ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศขมุกขมัวภายในร้าน ผมหันไปมองตามเสียงเรียกก็พบกับเพื่อนตัวโตนามว่าแอนดริวซึ่งยืนหัวยุ่งอยู่หน้าประตูพร้อมกับแฟลชไดรฟ์อันเล็กในมือ


"ช้า ต่อคิวไปละกัน ไอ้ตัวเล็กนี่ต่อคิวจากกูอยู่"


"มึงเรียกใครตัวเล็ก"

เจ้าของสรรพนามตัวเล็กโวยขึ้นมาทันทีแต่ผมเลือกที่จะไม่สนใจมันแล้วคุยกับแอนดริวต่อไป


"เออๆ กูไม่มีอะไรจะเสียละมึง กูแม่งสายตลอดจนอาจารย์เกลียดขี้หน้าละ"


"เอ้า แผ่นสี่ละน้อง"


บรรยากาศในร้านตอนนี้ถ้าคนนอกสายอย่างหนุ่มสาวคณะบริหารเดินเข้ามาคงงงงวยน่าดู แต่สำหรับผมมันปกติธรรมดามากที่ทุกคนจะคุยกันแต่เหมือนไม่ได้พูดเรื่องเดียวกันอยู่


เวลาห้าโมงห้าสิบแผ่นงานสุดท้ายของผมก็เริ่มคลอดออกมาจากเครื่องปริ๊นท์ขนาดใหญ่ซึ่งปริ๊นท์หน้ากว้างสุดได้ถึงเมตรครึ่ง ผมเหลือบมองมือที่ยังกดเม้าส์เป็นระวิงละอยากแหย่ชอบกล


"อ้าวพี่ อันนี้เส้นไม่คมเลยว่ะ"


เท่านั้นเด็กแก้มอูมก็แทบจะหันมาทำตาเขียวปั๊ดใส่ผมแต่ด้วยความรีบเร่งเขาจึงก้มหน้าให้ผมปรกตาต่อไป และพ่นคำหยาบออกมาอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังแทน


"ก็เหี้ยละมึง เสร็จไปเถอะ"


"เออ กูล้อเล่นน่ะ พี่ครับ โอเคละ"


"อ้าวไอ้พวกเวร กูเกือบกดแคนเซิลละ"


พี่ร้านปริ๊นท์ยิ้มก่อนจะส่ายหัวน้อยๆในความกวนส้นตีนซึ่งหาได้ทั่วไปและแพร่หลายมากในกลุ่มคนอย่างพวกผม


"พูดมากจังวะมาร์ค"


ผมเลือกที่จะเมินสิ่งที่แอนดริวเพิ่งพูดก่อนก้มลงมองแผ่นงานสมบูรณ์ในมือแล้วคว้ามือถือมากดถ่ายก่อนจะส่งอีเมลไปให้เจ๊หฤโหดประจำชั้นปีในเวลาห้าโมงห้าสิบแปดนาที ฉิวเฉียดมากเหลือเกิน...


"อ๊ากกกก เสร็จแล้ววว พี่ผมไปก่อนนะ นี่เงิน"

เสียงร้องดังลั่นร้านทำให้ผมผละจากงานลูกรักไปมองร่างเล็กที่กระโดดเหยงๆก่อนจะวิ่งออกจากร้านไปเหมือนกับพายุ


"อ้าว ไอ้แบมลืมแฟลชไดรฟ์อีกละ"


"เดี๋ยวผมเอาไปให้เองครับ"


นั่นเสียงใคร อ่อ เสียงผมเองครับ แอนดริวมองหน้าผมด้วยสีหน้าประหลาดใจก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อผมส่งสายตากลับไปประมาณว่า กูพูดหรอ


"มึงรู้จักเขาหรอวะ"


ผมส่ายหน้าแทนคำตอบ


เออ ไม่รู้จักนี่หว่า แต่ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ดูคณะไม่ได้ห่างไกลกันขนาดนั้น ซักวันอาจจะบังเอิญเจอ ผมไหวไหล่น้อยๆก่อนจะบอกพี่ที่ร้านปริ๊นว่าเดี๋ยวผมเก็บแฟลชไดรฟ์นั่นไว้เองแล้วเดินออกมาโดยไม่รอเพื่อนสนิท


พวกเราเป็นกลุ่มคนสันโดษน่ะครับ เพื่อนสนิทแค่ไหนแต่ถ้าผมง่วงเพียงนี้ ก็ไม่มีคำว่ารอหรอกครับ


ผมขับรถออกจากร้านปริ๊นท์กลับมาที่หอพักหรือคอนโดแถวมหาลัย ก้าวลงจากรถพอดีกับแสงยามโพล้เพล้ของวัน มือที่ว่างหยิบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายแสงสีทองที่กระทบบนตึกและเงาของต้นไม้


โดยไม่ได้สังเกตุว่ามีอีกคนกำลังทำแบบเดียวกันอยู่


-


"ขอให้สนุกกับการเดินชมนะคะ"


พนักงานสาวสวยแต่งตัวเรียบร้อยยืนฉีกยิ้มอยู่หน้าประตูทางเข้าในท่าทางสุภาพและนอบน้อม


ร่างสูงก้าวขายาวเข้าไปในทางเดินมืดมิด มีเพียงแสงจากหลอดไฟขาวซึ่งกระทบกับสิ่งอื่นในสถานที่ ทำให้ไฟส่วนมากออกมาเป็นสีฟ้าและน้ำเงินแทน


อะควาเรียมในวันแรกของการปิดเทอมนี่มันดีจริงๆ...


มองแสงริ้วลายน้ำที่สะท้อนอยู่บนรองเท้าคอนเวิร์สแจ็คเพอร์เซลสีขาวเปรอะฝุ่นพอประมาณของตัวเองก่อนจะเริ่มออกเดินช้าๆไปตามเส้นทางเดิน มือใหญ่หยิบกล้องดิจิตอลตัวโปรดออกมาเปิดฝาเลนส์พร้อมใช้งาน


เสียงชัตเตอร์เบาๆดังขึ้นภายในอะควาเรียมซึ่งตอนนี้มีคนไม่เยอะมากนัก มาร์คไปหยุดอยู่หน้าตู้ปลาน้ำลึกขนาดใหญ่ก่อนจะลดกล้องในมือลง มือหนาวางทาบไปบนกระจกเย็นโดยไม่รู้ว่ามันผิดกฎของอะควาเรียมหรือไม่ ขายาวยืนอยู่แบบนั้นซักพักก็ถอยหลังมานั่งบนม้านั่งไม้อย่างใจเย็น


"ชิบหายละ ลืมแบตสำรอง"


เสียงบ่นกระปอดกระแปดดังเขามาในโสตประสาทของมาร์คที่นั่งหลับตาอยู่บนม้านั่ง คิ้วหนาเลิกขึ้นนิดหน่อยก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วพบกับผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันกำลังยืนบ่นกับกล้องยี่ห้อเดียวกันกับเขา


"ยืมมั้ย"


เอ่ยถามโดยไม่ได้ลุกขึ้นยืนแต่อย่างใด แขนยาวยื่นแบตเตอรี่สำรองของกล้องโปรให้กับอีกฝ่ายซึ่งยืนงงอยู่ที่เดิม


"จะดีหรอ"


ดวงตากลมโตฉายแววลังเล นัยน์ตาสีดำขลับสะท้อนลายน้ำของตู้ปลาฝั่งตรงข้ามคนที่ยืนอยู่ มาร์คพยักเพยิดให้อีกฝ่ายรับแบตเตอรี่สำรองนั่นไป


"ถ่ายให้ซักรูปก็พอ"


ร่างโปร่งหัวเราะเบาๆพร้อมยัดถ่านก้อนใหม่เข้าไปในตัวกล้องแล้วยกขึ้นกดชัตเตอร์ มาร์คโคลงหัวนิดหน่อย ร่างสูงลุกขึ้นยืนก่อนจะออกเดินไปในทางที่มีอุโมงค์และพื้นเป็นกระจกใส


ปลากระเบน...


อุทานในใจเมื่อตาเรียวสอดส่องไปพบสิ่งมีชีวิตในน้ำที่มาร์คชอบมากอย่างหนึ่ง ตอนเด็กๆแม่ของเขาจะเรียกปลากระดูกอ่อนชนิดนี้ว่าปลายิ้ม ซึ่งก็เข้าใจได้ว่าทำไมถึงเรียกแบบนั้น ใบหน้าคมเงยมองส่วนท้องของปลากระเบนเหนือศีรษะก็พบกับปากเล็กๆซึ่งเหมือนกับกำลังยิ้มอยู่ตลอดเวลา


แชะ


เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นอีกหน คราวนี้ไม่ใช่ของมาร์คที่ยังคงเพลิดเพลินไปกับฝูงปลาในอุโมงค์ แต่เป็นเสียงจากกล้องของร่างบางที่ยืนอยู่ตรงปลายอุโมงค์


"เอาเมลล์มาด้วย เดี๋ยวส่งรูปให้"


เมื่ออีกคนว่าดังนั้น มาร์คจึงจำเป็นต้องควานหาเศษกระดาษในตัวพร้อมกับเดินไปด้วย ไม่นานนักร่างสูงก็ยื่นกระดาษลองน้ำหอมที่ได้มาตอนเดินผ่านห้างซึ่งมีลายมือหวัดๆเขียนอีเมลล์บอกไว้


"เลนส์ตัวนั้น..."


"อือ กว่าจะได้มา แทบกลั้นหายใจซื้อ"


ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงให้มากมาย แค่ตวัดสายตามองอุปกรณ์ที่อยู่ในมืออีกฝ่ายแล้วมาร์คก็เข้าใจทันทีว่าทำไมจะต้องกลั้นใจซื้อ และทำไมจะต้องซื้อในเมื่อมันลำบากขนาดนั้น


"อืม ของหายาก ตอนแรกว่าจะซื้อเหมือนกัน"


เลนส์รุ่นที่ไม่ถึงกับเป็นที่นิยมมากมาย แต่เป็นหนึ่งในเลนส์หายากซึ่งมีแค่คนที่เล่นกล้องเท่านั้นที่จะรู้ว่าตัวนี้น่ะแจ่มกว่าตัวแพงๆของยี่ห้อท็อปๆอีกต่างหาก แต่ก็อย่างว่า ของดีย่อมต้องแลกมาด้วยราคาที่น่าใจหาย แม้จะไม่แพงเหยียบระดับแสนอย่างยี่ห้อไลก้า แต่ก็ไม่ได้มีราคาต่ำไปกว่าสองหมื่นแต่อย่างใด


"แล้วทำไมไม่ซื้อล่ะ"


ดวงตาหวานช้อนขึ้นมองร่างสูงกว่าผ่านผมซึ่งยังคงยาวปรกตาเพราะเจ้าตัวเลือกที่จะเอาเวลาว่างวันแรกของปิดเทอมมาเดินถ่ายรูปแทนที่จะไปตัดผมแต่งหล่อ


"ตอนนั้นไปเจอตัวหายากของฟิล์ม"


แล้วก็ถึงบางอ้อเมื่อเสียงทุ้มเอ่ยยิ้มๆ เป็นที่รู้กันดีว่าถ้าได้ลองเล่นกล้องแล้ว ส่วนไม่น้อยเลยที่ไม่ว่าจะชอบความสะดวกของกล้องดิจิตอลขนาดไหน ก็อยากจะมีประสบการณ์กับกล้องฟิล์มให้ได้ซักครั้งในชีวิต


"รุ่นไรล่ะ"


เอ่ยถามออกไปทั้งๆที่นัยน์ตายังคงมองโลกของสัตว์น้ำผ่านเลนส์ตัวโปรด อีกฝ่ายยืนนิ่งงันไม่คิดจะตอบแต่อย่างใด ส่วนคนถามเองก็ไม่ได้คิดจะคะยั้นคะยอรอเอาคำตอบเช่นกัน


"ไปละ เดี๋ยวเจอกันหน้าประชาสัมพันธ์"


เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินแยกทางเข้าไปในส่วนที่มืดกว่าของอะควาเรียม


"แปลกคน"


ร่างบางเอ่ยกับตัวเองด้วยใบหน้านิ่งเฉยก่อนจะมองทุกสิ่งผ่านเลนส์กล้องเหมือนเคย ไม่ช้าไม่นานแบมแบมก็ได้รูปที่ตนเองพึงพอใจ ขาเรียวจึงก้าวมาหยุดอยู่หน้าประชาสัมพันธ์อย่างที่อีกฝ่ายบอกเขาไว้ แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่มีเวลามาเพลิดเพลินขนาดนั้นในเมื่อเขามีธุระที่ต้องไปทำอีกหลายที่


"พี่ครับ ฝากไว้หน่อยนะ เดี๋ยวก็มีคนที่ใช้กล้องรุ่นเดียวกับผมเดินออกมาเอา"



*


อ้าว... คนนั้นไม่อยู่แล้วนี่นา...


"ขอโทษนะคะ นี่แบตเตอรี่ของคุณรึเปล่าคะ"


คนถูกเรียกหันกลับไปยังต้นทางของเสียงก็พบกับมือเล็กกำลังยื่นวัตถุอันคุ้นเคยมาตรงหน้าอย่างสุภาพ


"อ้อ เขาฝากนี่ไว้ให้ด้วยค่ะ"


มาร์คเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะคลี่กระดาษแผ่นเล็กซึ่งพับไว้หลายชั้นเสียเหลือเกินออกมา มุมปากกระตุกยิ้มกับข้อความที่ 'เขา' จรดปากกาเขียนไว้ให้กับตนเอง


'ขอเดาว่าใช้ nikon fm2'





อ่า...






ท่าทาง 'เขา' จะเป็นคนเดาไม่เก่ง

Tuesday, 5 May 2015

All I want [2/x]

All I want I




มือเย็นซึ่งเคยอบอุ่นพลิกรูปทะเลและท้องฟ้าสีครามขึ้นมาดู ในภาพถ่ายมีแผ่นหลังเบลอของใครบางคนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี มาร์คหัวเราะแหบแห้งให้กับภาพถ่ายโฟกัสผิดจุด แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังจำคนๆนี้ได้ดีกว่าอะไรทั้งหมด


คนที่เป็นเหมือนทะเล

คนที่เป็นเหมือนท้องฟ้า

คนที่ไม่ใช่ทุกสิ่งบนโลก

แต่เป็นทุกอย่างที่เขาต้องการ


นิ้วโป้งไล้บนรูปภาพอย่างนึกหวนในความทรงจำก่อนจะเอื้อมมือไปจับปอยผมสีเข้มของร่างบางที่นอนฟุบอยู่ข้างเตียง


“พี่มาร์ค…”


เสียงงัวเงียในการละเมอของร่างเล็กทำให้มาร์คชะงักมือกลับมาอย่างอัตโนมัติ แบมแบมดูเหมือนจะยังไม่ตื่นและหลับสนิทขึ้นไปอีก แต่ก็ไม่วายเอ่ยประโยคในจิตใต้สำนึกขึ้นมา


“แบมขอโทษ...”


มาร์ควางนิ้วมือบนเปลือกตาช้ำของอีกคน ก่อนจะเช็ดน้ำตาบนแก้มซึ่งตอบลงไปเยอะมากของอีกฝ่าย นัยน์ตาเรียวร้อมลอบไปด้วยเปลือกตาและใต้ตาแดงช้ำสั่นไหวก่อนที่น้ำตาจะไหลลงมาอีกครั้ง


“อย่าไปได้ไหม…”






รู้ไหมว่าทำไมแบมไม่เคยบอกเรื่องนี้กับพี่มาร์ค…

เพราะแบมเองก็ทำใจไม่ได้เหมือนกัน




*



“พี่มาร์คคคค ตื่นนนๆๆ”


เสียงเล็กเรียกปลุกร่างสูงจากภวังค์ฝัน ดวงตาเรียวกระพริบถี่ๆพร้อมหรี่ตาเตรียมปรับสภาพให้เข้ากับแสงแดดยามสาย ร่างเล็กรูดม่านหนาทีบเปิดออกจนสุด เผยให้เห็นแค่ม่านโปรงและวิวด้านนอก


ทะเลสีครามสบายตาปะปนกับใบไม้สีเขียวประปรายและหาดทรายละเอียดสีขาวสะอาดตาหลังม่านนั้นทำให้มาร์คอมยิ้มอย่างห้ามไม่ได้ แต่อะไรก็ไม่ดีเท่าภาพของคนตัวเล็กเดินออกไปยื่นอยู่ริมระเบียงพร้อมกับหลับตาสูดลใหายใจเข้าเต็มปอด ดวงหน้าหวานดูสดชื่นเป็นพิเศษเมื่อได้ปลีกวิเวกมาผ่อนคลายนอกตัวเมืองหลวงที่โรงแรมริมชายหาดแห่งนี้


ร่างสูงเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการล้างหน้าล้างตาก่อนจะนำตัวเองออกไปรับอากาศบริสุทธิ์ด้านนอกเช่นกัน สองแขนแกร่งโอบรอบร่างบางจากด้านหลัง คางแหลมเกยบนไหล่ลาดของอีกฝ่ายก่อนจะฝังจมูกโด่งลงบนแก้มอูมหอมกลิ่นแป้งอย่างเคย


“สดชื่น”


“เนอะๆ เรามาแบบนี้กันบ่อยๆได้มั้ยอะ แบมชอบ”


“ว่าไงว่าตามกัน”


สิ้นเสียงทุ้มต่ำแบมแบมหัวเราะอย่างชอบใจพร้อมหันไปบีบจมูกของคนตัวโตกว่าอย่างนึกหมั่นไส้ ใช่สิ งานของพี่มาร์คน่ะไม่จำเป็นต้องนั่งในออฟฟิศเกือบทุกวันอย่างเขานี่นา พี่มาร์คเปิดร้านอาหารบวกแกลอรี่ในตัว ตอนธุรกิจคงที่แล้วก็ปล่อยให้พนักงานทำกันไป ส่วนแกลอรี่ก็ขายพวกภาพวาดทั้งของพี่มาร์คเอง และกลุ่มเพื่อนกับคนรู้จักกลุ่มเล็กอีกไม่กี่คน


“นี่พี่มาร์ค”


จู่ๆคนในอ้อมกอดก็ส่งเสียงเรียกแต่เหมือนมีอะไรที่แบมแบมยังไม่อยากพูดออกมา คิ้วหนาของมาร์คเลิกขึ้นนิดหน่อย มองเสี้ยวหน้าด้านข้างของอีกฝ่ายที่ปั้นหน้าแปลกๆแล้วอยากดึงแก้มให้ยืดออกมาจะได้เลิกทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนั้นเสียที


แบมแบมเป็นคนคิดมาก


มาร์ครู้ตั้งแต่ไหนแต่ไรว่าคนรักของตนนั้นชอบให้ความคิดประหลาดและความกังวลว่ายวนอยู่ในหัว บางทีแบมแบมก็ดูจะกังวลและเครียดกับอนาคตมากจนเกินไป


“อะไรครับ หืม”

“ถ้าสมมตินะพี่มาร์ค…” แบมแบมเว้นช่วงเหมือนมีอะไรอยู่ในใจเหมือนอย่างเคย “สมมติว่าพรุ่งนี้ผมไม่อยู่อย่างกระทันหัน พี่จะทำยังไง”


ร่างหน้าเลิกคิ้วอีกรอบ ช่วงนี้แบมแบมถามคำถามแบบนี้เขาบ่อยเกินควรไปนิด ทำให้บางทีเขาก็เริ่มคิดตามว่าถ้าวันหนึ่งไม่มีคนๆนี้อยู่ข้างกาย เขาควรจะทำยังไง


“แล้วเราจะหายไปไหนหรือไงกัน”


เสียงทุ้มย้อนถามอย่างที่ปกติทำเมื่ออีกฝ่ายขึ้นบทสนทนาแบบนี้ แบมแบมหมุนตัวเข้าหาอีกฝ่ายก่อนจะทำหน้าจริงจัง


“ไม่เอาดิพี่มาร์ค ตอบมาก่อน พี่จะอยู่ได้ไหมถ้าไม่มีแบม”


มันอาจจะฟังดูหลงตัวเองถ้าแบมแบมจะบอกว่าเขาแอบคิดว่าคนตัวสูงอาจจะต้องผ่านช่วงเวลาลำบากมากพอสมควรถ้าจู่ๆเขาเกิดหายไป แต่เขาเองก็คิดกลับกันอยู่เสมอว่าถ้าวันหนึ่งพี่มาร์คหายไป เขาเองก็คงทำอะไรไม่ถูกเลยเช่นกัน


มันคงฟังดูเว่อร์ไปหน่อย แต่ถ้าคุณลองคิดว่าคุณตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่แล้วไม่เจอใครที่คุณเคยเจอทุกวัน ทั้งๆที่เมื่อวานคุณยังมองตาเขาอยู่ ทั้งๆที่มือที่เคยกุมยังคงหลงเหลือรองรอยความอบอุ่น ทั้งๆที่ร่างกายยังจำอ้อมกอดอันคุ้นเคยได้ดี ทั้งๆที่เมื่อวานริมฝีปากยังพร่ำบอกว่าตื่นมาพรุ่งนี้แล้วจะเจอกัน ทั้งๆที่เมื่อวานยังไม่มีปัจจัยอะไรซักอย่างบ่งบอกว่าเขาคนนั้นซึ่งสำคัญมากเหลือเกินจะหายไปอย่างไม่มีวันกลับมา


มาร์คเลือกที่จะไม่ตอบทั้งที่ปกติเขาจะพูดว่ามันจะไม่เกิดขึ้นหรืออะไรแบบนั้น ร่างหนาสวมกอดคนตรงหน้าไว้อีกหนกับความคิดในใจของทั้งคู่ซึ่งบังเอิญจะตรงกัน


คำถามที่ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ก็คงตอบไม่ได้เหมือนเดิม

...แต่สำหรับบางคำถาม เราอาจไม่ต้องการคำตอบด้วยซ้ำไป…



ทั้งสองเลือกที่จะเดินไปเรื่อยๆบนผืนทรายขาวสะอาดของชายหาดในอากาศเย็นสบายของอเดเลด ประเทศออสเตรเลียนั้นมีฤดูกาลผิดจากชาวบ้านเขาเสมอ ตอนนี้บ้านเกิดของแบมแบมคงเป็นฤดูร้อนมากที่สุดเช่นเดียวกับบ้านเกิดของมาร์ค


“กินซอฟท์เสิร์ฟกัน”


ร่างเล็กยิ้มแฉ่งโชว์แก้มยุ้ยแล้วจูงมือหนาเข้าไปในร้านแมคโดนอลด์ส์อันคุ้นเคย คนเอเชียไม่ได้เป็นที่น่าตกใจสำหรับเมลเบิร์นเท่าไหร่ แต่สำหรับอเดเลดซึ่งไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวต่างชาติเพราะเป็นเมืองเล็กๆเงียบๆห่างจากเมืองใหญ่อย่างเมลเบิร์นประมาณเจ็ดชั่วโมง


แบมแบมเดินถือซอฟท์ครีมหรือไอศครีมโคนที่บ้านเราเรียกกันมาให้มาร์คคนละอัน ก่อนจะรั้งมือให้ร่างสูงเดินตามออกไปอีกรอบ


อากาศตอนนี้ไม่หนาวไม่ร้อนสำหรับคนที่มาอยู่ต่างประเทศจนชิน แดดอ่อนๆกระทบกับคลื่นที่กำลังซัดเข้าฝั่งทำให้เห็นประกายจากละอองน้ำ มาร์คหยิบกล้องตัวเล็กขึ้นมากดชัตเตอร์ภาพด้านหลังของคนข้างหน้า


อาจจะเป็นเพราะตอนนั้นรีบเพราะกลัวถูกจับได้ว่าแอบถ่ายล่ะมั้ง รูปที่ออกมาจึงไม่ดีเท่าไหร่


“เฮ้ นกนั่นมันดุนะ”


เสียงทุ้มเอ่ยเตือนเมื่อแบมแบมทำท่าจะเข้าไปเล่นกับนกนางนวล จริงอยู่ที่นกนางนวลดูไม่ค่อยมีพิษสงอะไรเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างนั้นแล้วเวลาพวกมันหิวและเห็นของกินในมือคน อะไรก็ไม่แน่นอนอีกต่อไป


“แบมไม่ยอมให้มันแย่งไอติมของแบมหรอกน่า ฮ่าๆ”


เสียงหวานหัวเราะร่วนก่อนจะวิ่งไล่ฝูงนกให้กระเจิดกระเจิงบินไปบนท้องฟ้า


แบมแบมเป็นคนสดใสและร่าเริง

ผิดกับเขาที่ค่อนข้างเงียบและไม่ค่อยจะมีมนุษย์สัมพันธ์


“Hey let’s go back to the hotel. It’s getting cold”


มาร์คส่งเสียงเรียกแบมแบมซึ่งกำลังเดินแกว่งเท้าในน้ำทะเลอย่างเพลิดเพลิน อากาศเริ่มหนาวและท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี วันๆนึงผ่านไปเร็วจนน่าตกใจ


“ขอดูพระอาทิตย์ตกก่อนได้ไหม”

พูดพลางส่งสายตาอ้อนวอนในแบบที่คนถูกอ้อนไม่อาจปฏิเสธได้


“ทำไมจะไม่ได้ละ ไอ้เด็กน้อย”

มือหนายู่หน้าก่อนจะขยี้เข้าที่กลุ่มผมสีบลอนด์ขาวที่โคนเริ่มจะดำ เจ้าตัวบอกว่าอยากรอให้ผมดำยาวออกมาธรรมชาติเพราะขี้เกียจที่จะย้อมต่อแล้ว


“แบม”


เสียงทุ้มติดแหบนิดๆเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงร้องระงมของนกนางนวล ดวงหน้ามนหันมาเล็กน้อยก่อนจะเสหลบตาหันไปมองดวงอาทิตย์สีสดอย่างเคย


แบมแบมเคยบอกว่าเวลาชอบใครจะไม่กล้าสบตานานๆ


“หืม?”


เสียงเล็กครางในลำคอพร้อมเขี่ยนิ้วมือของคนตัวโตกว่าเล่น


“Nothing. Just nothing”


เพียงแค่คำเดียวก็สามารถเรียกรอยยิ้มจากร่างเล็กข้างกายมาร์คได้เป็นอย่างดี


มาร์คเคยบอกว่า nothing จะเป็นการบอกรักของเขา

เพราะท้ายที่สุดแล้วพวกเราก็จะไม่มีตัวตนเหลืออีกต่อไป


In the end, nothing might be the definition of everything.


ร่างหนากอบกุมมือบางไว้ส่งทอดไออุ่นก่อนจะยกขึ้นมาทาบข้างแก้มและจุมพิตลงบนข้อนิ้วเบาๆ สายตาของทั้งคู่ยังคงจับจ้องอยู่ที่ดวงอาทิตย์ซึ่งกำลังจะถูกผืนทะเลกลืนเข้าไปอย่างหมดจด แบมแบมเงยหน้าเบนสายตาไปที่ดวงจันทร์สีขาวนวลอยู่ไม่กี่อึดใจก่อนจะออกเดินกลับเข้าโรงแรมโดยมีมาร์คกุมมือเดินขนาบข้างเช่นทุกที


มาร์คมองดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ที่อยู่ร่วมกันเพียงเสี้ยวนาทีก่อนที่ดวงหนึ่งจะลับขอบฟ้าไป เขาคิดว่าตนเองกับแบมแบมคงเป็นเช่นนั้น แต่สิ่งที่มองไม่เห็น ไม่ใช่สิ่งที่ไม่มีอยู่เสมอไป


ดวงอาทิตย์ยังคงส่องแสงเอื้อหนุนดวงจันทร์ให้ส่องสว่างยามค่ำคืน มันไม่จำเป็นต้องเลือกว่าโลกนี้ควรมีแค่ดวงใดดวงหนึ่ง บางสิ่ง… เป็นสิ่งที่เลือกไม่ได้…


“จำตอนเราเจอกันได้ไหมพี่มาร์ค”


แบมแบมเอ่ยก่อนจะนอนหงายทันทีที่ถึงห้องพัก มาร์คยกยิ้มเบาบาง ร่างสูงพาตนเองไปข้างกายแบมแบมก่อนจะโน้มตัวไปจุมพิตอ่อนโยนที่ริมฝีปากสีสดของอีกฝ่าย


“ไม่ได้หรอก แต่จำได้ว่ามันรู้สึกเหมือนพระอาทิตย์ตก”


ไม่ใช่ว่ามาร์คจำเหตุการณ์ตอนที่เจอกันไม่ได้ แต่มาร์คนึกไม่ออกว่ามันคืออะไรที่ทำให้เขาตกหลุมรักคนๆนี้


มันไม่ใช่รักแรกพบ


เขาที่ไม่เชื่อในความรักเสียเท่าไหร่คงไม่มีวันมีรักแรกพบแบบคนอื่นได้หรอก มาร์คคิดว่ามันคือทุกอย่างที่ประกอบแบมแบมให้เป็นอย่างที่เป็นอยู่ มันคือรอยยิ้ม คำพูด เสียง หน้าตา หรืออะไรก็ตามแต่ที่ทำให้รู้ว่าคนๆนี้คือ แบมแบม


แต่แบมแบมก็มีด้านที่เขาไม่ชอบเช่นกัน เหมือนกับที่เขาเองก็มีด้านซึ่งคนตัวเล็กไม่ชอบ


เขาไม่ชอบให้แบมแบมคิดมาก

และแบมแบมก็ไม่ชอบให้เขาพูดน้อยเกินไป


อ่า… นั่นอาจเป็นสิ่งที่ทำให้ผมรักเขาก็เป็นได้







Yes, it was a nice nostalgic dream

But yes, dreams end as reality approaches..

Saturday, 2 May 2015

It was April Fool's

When we first met… Bambam was lost


“หนีออกมา”


ประโยคแรกที่ได้ยินจากแบมแบม คือการเล่าเรื่องสาเหตุที่ร้องเพลงเตร็ดเตร่อยู่บนถนนยามวิกาลด้วยเสื้อผ้าลำลองและเหล้าหนึ่งขวดในมือ… ที่เหลือน้อยกว่าหนึ่งส่วนสี่


เมื่อสองปีก่อนในวัน April Fool’s Day หรือวันโกหก เขาเองอายุยี่สิบปี เมื่อเรียนจบไฮสคูลมาร์คตัดสินใจหนีออกจากบ้านมาเพื่อฟอร์มวงร็อคกับเพื่อนอีกสองสามคน ตระเวนเล่นตามบาร์เล็กๆไปเรื่อยจนกระทั่งนักร้องนำออกจากวงไป


คืนนั้นเป็นคืนเดือนมืด แสงไฟจาก street light ช่วยได้มากแต่ก็ยังไม่มากพอเมื่อระยะห่างระหว่างเสาไฟนั้นมากพอสมควร แถมเสาบางต้นยังไฟติดๆดับๆอีกด้วย ฝีเท้าสามคู่หยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงร้องแหบหวานยานคางจากอาการคล้ายเมาดังผ่านหูจนเพื่อนร่วมวงคนหนึ่งเดินเข้าไปถามไถ่และชักชวนร่างบางซึ่งนอนราบบนม้านั่งสีน้ำตาลเข้มเข้าวง


แววตานิ่งเฉยสบกับดวงตาเรียวของมาร์คอย่างนิ่งงัน ราวกับแบมแบมไม่มีความกลัวใดๆ ราวกับความรู้สึกของเขานั้นได้ตายด้านหรือถูกหยุดไว้อยู่ที่ไหนซักแห่ง


“Fine... but under one condition.. I stay with him”


สิ้นเสียงแหบตอบตกลงนิ้วเรียวก็ยกขึ้นชี้มาทางมือกลองซึ่งเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจนิดๆ ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุกก่อนจะยักไหล่เป็นเชิงตกลง


เด็กนี่… ใจกล้ากว่าที่คิดเยอะมาก…




*



“จะนอนไหน”


เสียงทุ้มเอ่ยประโยคคำถามกับคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ตรงหน้าปรากฎห้องเล็กแต่ไม่ถึงกับรูหนู มีโซฟาเล็กๆหนึ่งตัวกับเตียงขนาดไม่ใหญ่มากซึ่งถูกดันชิดมุมห้องข้างหน้าต่าง

ไม่มีเสียงตอบรับจากคนตัวเล็ก มีเพียงแค่การทิ้งตัวอย่างแรงของร่างบางลงบนเตียงสีขาว ตากลมปิดลงอย่างงัวเงียก่อนจะผงกศีรษะขึ้นลิ้มรสเหล้าหยดสุดท้ายในขวด

ไวกว่าความคิดในใจซึ่งนึกอยากจะดื่มน้ำสีอำพันนั้นเช่นกัน ร่างสูงเดินเข้าประกบปากหนาเข้ากับริมฝีปากสีซีดของแบมแบมแล้วกวาดลิ้มเลียความขมของแอลกอฮอลจนหมด


มีเพียงเสียงหายใจหอบแผ่วของทั้งคู่หลังจากจูบรสขมผ่านไปอย่างเร่าร้อน แบมแบมเหล่ตามองอีกฝ่ายที่ลุกขึ้นยืนและเดินหันหลังไปทางห้องน้ำอย่างนิ่งจนเดาอารมณ์ไม่ถูก


ดีที่อีกฝ่ายเหมือนจะเป็นคนประเภทเดียวกัน

...และดูเหมือนจะอยู่ด้วยกันได้


เพียงไม่นานหลังเสียงน้ำกระทบพื้นดังให้ได้ยิน กลิ่นสบู่และแชมพูเย็นๆก็ลอยมากระทบจมูกรั้นของร่างเล็กที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นนอนคุดคู้อยู่บนเตียงที่ต่ำจนเกือบจะเรียกได้ว่าฟูก


“อาบน้ำ”


เสียงต่ำกระซิบเข้าที่ใบหูเล็ก หยดน้ำเย็นๆหยดลงบนแก้มขาวก่อนที่มาร์คจะใช้นิ้วชี้ไล้เบาๆเพื่อเช็ดมันออก แบมแบมลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อได้รับสัมผัสแผ่วเบาบนแก้มของตน ก่อนจะสปริงตัวลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำโดยหยิบแค่ผ้าขนหนูของมาร์คติดตัวเข้าไป


จะมีอะไรอย่างอื่นได้ยังไงล่ะ… ก็หนีออกจากบ้านมานี่นา


มาร์คมองตามภาพที่ไม่คุ้นชินก่อนจะเริ่มเปิดตู้เก่าๆหาเสื้อผ้าที่ดูจะไม่โคร่งไปสำหรับร่างเล็ก สุดท้ายก็มีแค่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวอร์มสีเทาเรียบๆที่พอจะขนาดเล็กกว่าตัวอื่น ...ปกติไม่เคยมีใครมาห้องของเขา ถ้าจะไป hook up กับใครที่ไหน ร่างหนาจะลงเอยที่ห้องของอีกฝ่ายตลอด


Because I like privacy

And I still don’t know why I let you stay


นัยน์ตาสีเข้มเหม่อมองบนเพดานให้เวลาผ่านไปช้าๆอย่างไม่เคร่งเครียด ก่อนที่เพดานสีขาวจะแปรเปลี่ยนเป็นรูปดวงหน้าหวานและผมเปียกปอนของผู้มาใหม่ในวันนี้ มาร์คสบตากับดวงตากลมโตซึ่งมีรอยช้ำแดงนิดๆก่อนที่แบมแบมจะเป็นฝ่ายลุกผละออกไป


“ฮะๆ”


เสียงหัวเราะเบาๆของร่างบางเรียกรอยยิ้มมุมปากของมาร์คได้อีกรอบ วันนี้เขายิ้มมากกว่าที่ควร แม้ว่าเป็นรอยยิ้มบางๆหรือยิ้มมุมปากแบบเจ้าเล่ห์ก็ตาม


ร่างหนาแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มนวมผืนเดิม ก่อนจะต้องขยับศีรษะไปอีกด้านของหมอนเมื่อแบมแบมส่งสัญญาณว่าจะลงมานอนด้วยกันหลังจากเจ้าตัวเป่าผมเสร็จเรียบร้อย จมูกโด่งได้กลิ่นหอมอ่อนๆซึ่งต่างจากมาร์คแม้ว่าทั้งคู่จะใช้สบู่กลิ่นเดียวกันทันทีที่ร่างบางล้มตัวลงนอนข้างๆ


“So you ran away”


“นั่นใช่คำถามไหม”


ร่างหนาหัวเราะในลำคอกับการย้อนคำของอีกฝ่าย สายตาชำเลืองมองอีกคนที่ตอนนี้กำลังนอนจ้องเพดานเดียวกันอยู่เหมือนกับที่เขาทำ ขอบตาคล้ำบ่งบอกได้ว่าแบมแบมคงนอนน้อย หรือไม่ได้นอน ริมฝีปากที่เคยซีดและแห้งผากมีสีสันและดูอวบอิ่มขึ้นมากหลังจากได้อาบน้ำอุ่นและดื่มน้ำเปล่า


“แล้วแต่จะคิด”


“Because I wanted to. I’ve always wanted to”


“แล้วมาอยู่นี่ คิดว่าจะดีงั้นหรอ”


ร่างบางเลิกคิ้วน้อยๆก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาร่างสูงกว่า ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มมีเล่ห์สนัย ปอยผมสีเข้มปรกตานิดหน่อย บวกกับแผ่นอกนวลซึ่งปรากฎออกมานอกเสื้อยืดคอย้วยสีขาวตัวโคร่งของมาร์ค ทำให้แบมแบมดูเย้ายวนและซุกซนอย่างบอกไม่ถูก


“You tell me”


ร่างหนาได้ยินอย่างนั้นก็พลิกตัวคร่อมอีกฝ่าย พร้อมกันกับที่แบมแบมหยัดตัวขึ้นเผชิญหน้ากับมาร์คอย่างใกล้ชิด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันสลับกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวอย่างนึกสนุก


“It’s gonna be way better”


แขนบางยกขึ้นโอบรอบลำคอของร่างหนาก่อนจะดึงให้มาร์คเข้ามาประชิดตัวยิ่งขึ้น ขาเรียวแยกออกอย่างอัตโนมัติเพื่อให้อีกฝ่ายแทรกตัวเข้ามาตรงกลางได้อย่างถนัด นัยน์ตาปรือปรอยช้อนขึ้นมองสบตากับร่างสูงอย่างยั่วยวนพร้อมกับฟันขาวที่ขบเม้มริมฝีปากล่างของตัวเองเบาๆอย่างมีชั่นเชิง


"I like it soft.."


"You sure?"


"Happy April Fool's"


สิ้นเสียงของแบมแบม มาร์คจับเอาข้อมือบางรวบขึ้นเหนือศรีษะก่อนจะดันติดราบไปกับเตียง เรียวปากหยักโน้มลงจูบคนใต้ร่างอย่างหนักหน่วงก่อนลิ้นร้อนจะตวัดเอาความหวานในโพรงปากสวยอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ร่างโปร่งแอ่นแผ่นอกบางเมื่อมาร์คไล้ริมฝีปากไปขบเม้มใบหู ก่อนจะดูดดุนเล็กน้อยบริเวณตุ้มหูสีเงินรูปไม้กางเขน แล้วไล้ลงไปที่ลำคอระหงส์ เรียกเสียงครางหวานหูจากแบมแบมได้เป็นอย่างดี


“ปล่อย… มือ อืมมม”


ร่างบางครางปนออกคำสั่งให้มาร์คปล่อยมือซึ่งรัดกุมอิสระของแขนสองข้าง ร่างหนาไม่ทำตามง่ายๆแต่กลับก้มลงลิ้มลองยอดอกสีสวยผ่านเนื้อผ้าบางทำให้แบมแบมเผลอครางออกมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้

ฟันขาวไล่ขึ้นดูดเม้มบริเวณไหปลาร้าซึ่งมีรอยสักเล็กๆจนขึ้นสีแดงช้ำ จนแบมแบมได้แต่บิดข้อมือไปมาอย่างเสียวซ่านและต้องการอิสระในการขยับเขยื้อน


ทันใดนั้นมาร์คก็ปล่อยข้อมือของคนตัวเล็กออกก่อนจะพลิกให้อีกฝ่ายขึ้นมาอยู่ด้านบน แบมแบมรั้งใบหน้าของคนตัวสูงขึ้นมาในระดับนั่ง ริมฝีปากสีสดประกบจูบอีกครั้งอย่างโหยหา


I don’t normally feel this way

But your presence has something different


“อา.. อ๊ะ”


แบมแบมครางขึ้นเมื่อมือร้อนบีบเฟ้นที่ผิวอ่อนบริเวณเอวก่อนจะไล้ใต้เสื้อยืดบางขึ้นเรื่อยๆจนถึงยอดอกซึ่งเริ่มชันขึ้นตามแรงอารมณ์


Now we are lost

In each other


สองร่างบดเบียนกันท่ามกลางแสงไฟจากด้านนอก เมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยตึกมากมาย ทั้งบ้านช่องและห้างสรรพสินค้า ไฟจากป้ายโฆษณาสว่างพอที่เมื่อกระทบลงบนใบหน้าหวานของร่างบางแล้วเผยเสน่ห์ในแบบที่มาร์คไม่เคยเจอมาก่อน


He was mysterious

He seemed fragile somehow

He was carefree

It felt like here with me is where he should have always been


แบมแบมเชิดหน้าขึ้นเมื่อร่างสูงสอดแก่นกายเข้ามาหลังจากไล้นิ้ววนเปิดช่องทางได้สักพัก


"อื้ออ! อ๊ะ"


จริงๆแบมแบมเป็นคนความรู้สึกไว

ร่างโปร่งแทบจะครางไม่เป็นศัพท์เมื่อจังหวะรักเร่งขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับคนตรงหน้าซึ่งปรนเปรอไม่หยุดหย่อน จูบรสแอลกอฮอล อ้อมแขนแกร่งซึ่งตวัดโอบรอบกระชับแน่น มือใหญ่ที่ไล้ผ่านผิวบางใต้ร่มผ้าอย่างหนักหน่วงและเต็มไปด้วยอารมณ์นั้นทำให้แบมแบมรู้สึกรุ่มร้อนอย่างบอกไม่ถูก


เขาแค่รู้สึกว่าถ้าเป็นคนๆนี้

ถ้าเป็นมาร์ค... ทุกอย่างจะโอเค


เสียงหอบดังขึ้นท่ามกลางห้องที่จัดว่าไม่หรูหรา มาร์ครั้งคนตัวเล็กกว่าให้ลงมานอนในอ้อมกอดอุ่นเมื่อบทรักได้สิ้นสุดลง และจู่ๆเสียงทุ้มต่ำติดแหบก็ดังขึ้นกระทบโสตประสาทของแบมแบม


"You can't stay"


"..."


ร่างบางเลิกคิ้วอย่างสงสัยปนหงุดหงิดพร้อมช้อนตามองคนที่กอดเขาไว้ แต่คำตอบที่ได้กลับเป็นรอยยิ้มโชว์เขี้ยวและฟันเรียงตัวสวยก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะแตะกัน


"Happy April Fool's"