Sunday, 18 October 2015

Back When 03 100%


Back to present day reality... We still sit in an awkward position, awkward location and awkward air is still rising high. Mark is kind of quiet. Well, maybe not 'kind of' because he IS really quiet.

(I don't talk much either but he is just beyond)

Two cups of coffee with brown stains were taken away by the waiter while my last flip of book finishes and my mouth begins to open. 


"So.../Ah..."

And the coincidence kicked in. 

He and I both chose to start speaking at the same point and I just felt in awe with that kind of coincident matter. 

You see how unintentional coincidences are very rare for some reason?

One may say the rate of coincidence is very high, however that sort of saying would exclude the rate of intentional coincidences - which, yes, happens very regularly. 


"You first"

Mark's deep voice bounced into my ears as well as his smile and little giggle which reflect in my eyes. 

I have always been imagining how he would laugh, smile, and grin. 

And I've seen it all in 3 seconds. 


"I was gonna say... Do you want to go to the planetarium someday?"

My voice shakes a little but I am certain he doesn't recognise. I'm trying my best to get the nervous feeling down. 


"No"

My heart dropped a meter when I heard that word in totally calm and stable voice. 


But then...Damn...
He laughs


"Hahaha, I mean; no, not someday... Let's go now"

His white fangs are what's significant about his smile. He stands up immediately so I just automatically do, too. 

But the weird thing is that his left hand reaches out in the air

I don't know what he was doing and what he's yearning for

But I, too, reach out for the warmth of his palm
The warmth which give me chills
The warmth that seems way too familiar

His almond eyes gaze back into mine once I lift my head up. And that moment I know something is going on. 

I guess we have reunited with ourselves in that weird virtual time and space. 


Just like the beginning of everything up until now. 




[Mark]


Bambam’s crystal clear eyes reflected the man-made sky full of stars of the planetarium. 

You’ll never imagine how much it takes for me to keep my quiet and try not to look nervous. 
He can never imagine how much it takes for me to not reach out and embrace his slim body in my arms. 

My instinct keeps telling me that those are the right things to do. 
My instinct keeps telling me that I should kiss him every time our eyes meet. 

But well…
who wants to look like an obsessive psycho guy on their first official date…

If I can call this a date


“Ticket for two, please”

Bambam talked to the lady on the counter before turning to me, suggesting the price and the features of this place. He seems to enjoy even the slightest detail of this place. 

And I seem to enjoy every bit of his charm. 

The sparkles in those dark brown eyes
The shy grin on his face when the lady asked if we were a couple
The rosy blush on his plump cheeks when he realises our hands weren’t apart yet

I don’t know...
I seem to want to cherish them all. 


“Do you admire the northern star?”

Bambam asked with a soft, mild voice

We were sitting on separated seats
The chair felt like those they put by the sea. 

There was a gap between us
Not a bad one, though
In fact, a good one to let some breeze through


“I do. Like all other stars… I admire them all”


I really do. 
Northern star might be the one to guide your way in your darkest nights with lost directions but I guess it’s not wrong to say you mustn't forget the fact that all other stars are burning somewhere out there, too. 

And most important of all,
The Sun


“Which star do you like most?”


“I don’t have one, actually. But I do admire the level of burning the sun gives out”


“I know right. It gives out not just light and heat… but life…”


Oh how much life is concerned to be the miracle. Nonetheless, it is life which brought us here to suffocate and leave, possibly, with no significant remarks and traces of who we were when lived and were alive. 


“Because life is not something to take for granted…”


“And time is not something to take lightly…”


Then we kept quiet for the rest of the tour inside the planetarium. I see stars. I see galaxies. I see theories and information. 

Above all, I see a faint ignition inside myself. 
I guess this might be what people call 

‘falling in love’. 






[Bambam]


I'm crossing my fingers hoping that he won’t take this silence as awkward. 

I mean I don’t think he does. 
But I worry anyway. You know…


“Do you believe in gravity”

His deep voice resonates inside my ear and I never seem to get over the nervous feeling of hearing that. 


“I was and still am a student under study of astronomy. So. Of course I do.”


Do you know how hard it is to try and talk at the minimum when usually you have been doing more?


“Is there a horizontal gravity?”


“We call that attraction. Opposite of repulsion”


“So is there any force of attraction between human and human?”


“There is one between the planets. If you consider yourself as pluto and me as uranus, then yes our fields interact with each other and both of us relate to the sun.”


Thick eyebrows lifted up one sided as to raise the question


“Why do I have to be pluto”


"Because we do not come into interaction everyday. Just once in a while"


"Hmmmmmmm"


"Or would you say it differently?"


I giggle lightly while glancing and him, then I realise I have made a mistake. 

Those eyes. Those eyes I have always seen in my dreams. 
Such gentle eyes. So gentle it gleams. 


"What if I would"


I walk away. Not from embarrassment or frustration but these burning red cheeks of mine don't want themselves seen. At least I know this. 


"Then please state"


I can feel him walking behind me and getting closer as I stop in front of one of the installations. His palm rests on my relaxed hair. I feel my heart beating. Literally. I am feelin my heart beating through my chest. 


"What if... I would like to see you more often than Pluto seeing Uranus?"


"..."


"Would you say yes?"


Oh gosh. What is this? Some kind of proposal?!
Does he really need to do this to me?! This man. 


"...then so be it"


I nearly whisper due to the flush I am getting from head to toe. His hand shakes a little, probably from his light giggles, then I can feel the warmth coming through my scalp as he plays with my head. 


"Then so be it. Remember what you just said."


"?"


"This new pluto will never leave the solar system again."




Ok...
Then so be it...





What if I have fallen in love...
Then so be it. 

Thursday, 15 October 2015

#มบบริทิชบอย 03

I don't need to not see you


- ค่ำของเย็นวันหนึ่ง -


ก๊อก ก๊อก


คนตัวเล็กในชุดนอนสีม่วงอ่อนบนเตียงชิดผนังหันหน้าอย่างยิ้มแย้มเมื่อหันตามเสียงเคาะกระจกไปเจอคนคุ้นเคยข้างบ้านกำลังยื่นเรียก

"Hellooooooo"

มาร์คเปิดประตูเข้ามาก่อนจะลูบผมด้านหลังของศีรษะแบมแบมอย่างเคยชิน

"ทำอะไรอยู่"

"อ่านการ์ตูนอยู่ มาร์คล่ะเมื่อกี๊ทำอะไร วันนี้มาดึกจัง"

ช้อนตาใสมองอีกฝ่ายแล้วโชว์หนังสือการ์ตูนให้ดู

"I was packing แล้วแบมทำการบ้านยัง"

"ทำแล้ว! มาร์คจะไปไหนอ่า"

ไม่พูดเปล่ามือเล็กชี้สมุดที่วางเปิดอยู่บนโต๊ะให้อีกคนดูเป็นหลักฐาน วันนี้เขารีบทำการบ้านเพราะอยากเล่นกับมาร์คไวๆ

"Expedition ที่สก็อตแลนด์น่ะ"

จากที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง มาร์คเอนตัวจนศีรษะอยู่บนตักของแบมแบมพอดิบพอดี

"For how longgg?"

นิ้วป้อมม้วนผมของคนพี่เล่นโดยที่อีกคนก็ไม่ถือสาเรื่องอายุ อาจจะเป็นเพราะสนิทกันมานาน นานจนแบมแบมและมาร์คเหมือนเด็กรุ่นเดียวกันไปแล้ว

"4 days"

ยกสี่นิ้วขึ้นมาตรงหน้าอีกฝ่ายก่อนที่แบมแบมจะหักลบสองนิ้วลงตามประโยคถัดมา

"ง่ะ... ทำไมไปนานจัง... Mine is only 2 days"

ยู่หน้านิดหน่อยก่อนเอียงคอพอเป็นพิธีอย่างเคยชิน

"ไม่เห็นนานเลย เดี๋ยวปีหน้าแบมก็ได้ไปเหมือนมาร์คแล้ว"

มือใหญ่กว่าดึงมือของคนน้องมาบีบเล่นอย่างที่ชอบทำโดยที่แบมแบมก็ยังโฟกัสกับระยะเวลาของค่ายเช่นเดิม

"นานนนน"

"ไม่นานหรอกหน่า"

"ฮื่อ นานสิ นานๆๆๆ"

สั่นขาที่คนโตกว่านอนอิงอยู่จนศีรษะของอีกฝ่ายสั่นคลอนไปหมด แต่มาร์คก็ไม่ได้ว่าอะไร เจ้าตัวแค่ยิ้มและหัวเราะกับท่าทางงอแงของเด็กแก้มยุ้ย

"แล้วจะคิดถึงมาร์คมั้ย"

พอตักที่หนุนอยู่หยุดสั่น เสียงสั่นเบาของมาร์คก็เอ่ยขึ้น

"ทำไมถามงั้น"

"ก็แบมบอกว่ามันนานไง... ก็... อยากรู้เฉยๆ"

"คิดถึงสิ!"

"Really?"

"Of course! Will you miss me, too, apple pie?"

มาร์คพลิกตัวนอนหงายให้ได้มองใบหน้าหวานของอีกฝ่ายชัดๆ แบมแบมจ้องมองลงมาอย่างสงสัย
มือใหญ่ของพี่ชายข้างบ้านทาบลงบนแก้มใสสีเลือดฝาดอย่างแผ่วเบาราวกลับกลัวว่ามันจะช้ำมือ

"...คิดถึงตลอดแหละ"

"บ้าแล้ว ตอนที่เจอกันจะคิดถึงทำไม คิดถึงก็ต้องไว้ตอนไม่เจอสิมาร์ค"

คนน้องหัวเราะเอิ้กอ้ากแล้วใช้นิ้วจิ้มลงบนจมูกโด่งของอีกฝ่ายอย่างขี้เล่น

"I don't need to not see you to miss you, silly"

ลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วทอดสายตาออกไปไกลผ่านกรอบหน้าต่างสีขาว ร่างเล็กเอียงคออย่างสงสัยแต่ก็ได้แต่พึมพำกับตัวเองซ้ำๆ

"ประโยคงงจัง..."

"เก็บไว้คิดตอนมาร์คไม่อยู่ละกัน"

มือใหญ่กว่าลูบผมนุ่มสลวยของอีกฝ่ายพร้อมขยี้ให้ยุ่งขึ้นเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้

มาร์คชอบพูดแต่อะไรที่แบมแบมไม่เข้าใจ แต่ตัวแบมแบมเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเวลามองตาของมาร์ค ก็เหมือนจะเข้าใจอย่างอัตโนมัติว่าอีกคนต้องการจะสื่ออะไร

ครั้งนี้ก็เหมือนจะคล้ายกัน


'ไม่ต้องห่างกัน... ก็คิดถึงตลอดอยู่แล้ว'

Monday, 12 October 2015

#มบบริทิชบอย 02

Golden Time


"Good morning, Mrs. Morton"

เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กชายวัยหกขวบเอ่ยทักครูประจำชั้นวัยกลางคน

"Hello, Bambam. How are you today my dear boy"

แหม่มอังกฤษเสียงใจดีจูงมือเด็กชายและเพื่อนๆอีกสองสามคนเข้าไปในห้องเรียนสีสันสดใส แบมแบมนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมที่นั่งมาตลอดเทอมก่อนจะหยิบการบ้านออกมาส่ง

"Mrs. Morton, here's my english homework"

"Wow you are fast, honey. Let me see... Correct.. Correct... Correct..."

มิสซิสมอร์ทั่นขยับปากกาแดงตรวจไปเรื่อยๆจนครบสิบข้อแบมแบมก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น ก็เมื่อคืนให้มาร์คช่วยสอนตั้งหลายข้อ อยากจะถูกครบทุกข้อจนได้เล่น golden time กับเขาบ้าง

"Can I know my score, Mrs. Morton?"

"Wow, you have gotten a lot better my sugar puff. Ten out of ten!"

ได้ยินแค่นั้นเด็กตัวเล็กก็ยิ้มแก้มแทบปริ แต่ก็ดันมาสะดุดตรงคำท้ายประโยคเมื่อครู่

"Excuse me, Mrs. Morton. What does sugar puff mean? Does that mean I'm sweet?"

เอียงคออย่างไร้เดียงสาแล้วย้อนนึกถึงคืนนั้นที่มาร์คก็ใช้คำนี้เรียกเขา

"Aww my darling. It means you're cute and adorable."

มิสซิสมอร์ทั่นลูบหัวแบมแบมอย่างเอ็นดูก่อนจะไปตรวจการบ้านของเด็กคนอื่นต่อ ทิ้งให้เด็กชายแก้มยุ้ยนั่งคิดว่าทำไมมาร์คถึงเรียกเขาว่า sugar puff

แล้วตกลงแบมแบมน่ารักหรอ...?



ช่วงเวลาโกลเด้นไทม์มาถึงตอนเย็นของวันศุกร์ เด็กๆที่ได้โกลเด้นไทม์จะสามารถไปเล่นในสนามเด็กเล่นกับเด็กคนอื่นๆได้

แบมแบมที่เดินออกมาพร้อมยองแจเห็นผมสีเข้มของมาร์คเป็นคนแรก

"Markkkk"

เรียกยังไม่จบเจ้าตัวก็วิ่งต๊อกแต๊กไปหาพี่ชายคนสนิทปล่อยให้ยองแจต้องถอนหายใจมู่หน้าแล้วเดินไปเล่นกับแจ๊คสันและยูคยอมแทน

"Look who's got golden time now"

ลูบผมนิ่มราวกับให้รางวัลแมวขี้อ้อน แบมแบมยิ้มแฉ่งเห็นฟันเกือบจะสามสิบสองซี่ เขาชอบเวลามาร์คลูบหัว มันสบายมากๆเลย

"Thank you for helping hehe"

มือป้อมยื่นออกไปจับที่ใบหน้าของมาร์ค คนเป็นพี่ยืนงงไปชั่วครู่ว่าทำไมวันนี้เด็กคนนี้ถึงคึกผิดปกติ

"ก็ช่วยทุกรอบแหละ ถ้าแบมตั้งใจฟังก็ได้โกลเด้นไทม์ตั้งนานแล่ว"

ส่งมือออกไปยืดแก้มย้วยๆของอีกฝ่ายเป็นการแก้เขิน แบมแบมไม่ได้บ่นหรือยู่หน้าอย่างเคยแต่กลับยิ้มกว้างขึ้นไปอีกจนตากลมโตหยีจนปิดสนิท

"Thanks, Mark. You're my apple pie"

มาร์คยิ้มตามคนเด็กกว่าแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินสรรพนามใหม่

"Why am I your apple pie...?"

"ก็มาร์คบอกว่าแบมเป็น sugar puff. แบมคิดว่ามาร์คน่าจะชอบกิน sugar puff. ส่วนแบมชอบกิน apple pie แบมเลยให้มาร์คเป็น apple pie ของแบมไง บู่ เข้าใจอะไรยากจัง"

เด็กแก้มยุ้ยทั้งยู่หน้าพ่นลมหายใจทันทีที่อธิบายยาวเหยียดจบ ทิ้งให้คนเป็นพี่ได้แต่ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก

"..."

"You don't like the name..?"

มาร์คหน้าแดงๆ หรือว่ามาร์คจะโกรธแบมกันนะ... แบมแบมได้แต่คิดในใจแล้วขมวดคิ้วจนเป็นปม สงสัยมาร์คจะไม่ชอบชื่อใหม่

"..."

"แบมไม่เรียกแล้ว../No!"

แบมแบมสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆร่างสูงกว่าก็พูดขึ้นมาซะเสียงดัง มาร์คยืนเกาจมูกท่าทางเก้ๆกังๆดูแล้วตลกดีแต่แบมแบมก็ยังไม่กล้าขำ กลัวมาร์คจะโกรธเอา

"I mean... Apple pie... Is fine."

จบเสียงของคนโตกว่าแบมแบมก็กระโดดโลกเต้นรอบตัวมาร์คด้วยความดีใจ

"Wheee! Mark my apple pie!"

โดยที่คนตัวเล็กไม่ได้สังเกตุว่าอีกฝ้ายหน้าแดงไปถึงหูแม้สีหน้าจะเรียบเฉยก็ตามที


"...only 'your' apple pie"

#มบบริทิชบอย 01

Goodnight sugar puff


"อ้าวแบม พอดีเลยหม่าม้าเพิ่งเคี่ยวซุปเสร็จ มาร์คก็เข้ามาทานกันก่อนๆ วันนี้หม่าม้าของมาร์คบอกจะกลับเย็นหน่อย สงสัยติดงานมั้ง"

หญิงวัยกลางคนในชุดผ้ากันเปื้อนเดินออกมาเปิดประตูบ้านก่อนจะเอ่ยทักเด็กชายสองคน มาร์คถอดหมวกออกใส่ตะกร้าหน้าจักรยานแล้วเดินเข้าบ้านที่ถัดจากบ้านตัวเองเพียงหนึ่งหลัง

"เย้! ซุปอะไรหรอหม่าม้า"

เด็กแก้มยุ้ยกอดเอวหม่าม้าก่อนวิ่งไปที่ครัวอย่างร่าเริง แบมแบมน่ะเป็นเด็กร่าเริง ซน เจื้อยแจ้วอยู่เกือบตลอดเวลายกเว้นเวลานอนกับกิน ผิดกับมาร์คที่ถึงจะซนแต่ก็ไม่ค่อยพูดยาวๆกับใครนอกจากแบมแบม

"Minestrone จ้ะ"

"แหงะ แบมไม่ชอบอะ"

ตัวเล็กเบะปากทันทีเมื่อได้ยินชื่อซุป เขาไม่ชอบกินผัก แบมแบมไม่ชอบกินผักเพราะผักเหม็นเขียว แถมยังไม่อร่อยอีกด้วย

"ก็เพราะไม่กินผักเลยไม่โตไงเนี่ย"

มาร์คที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะทานข้าวพูดขึ้นก่อนจะกวักมือเรียกคนอายุน้อยกว่าให้มายืนข้างๆกัน

"มาร์ค!"

คิ้วเล็กขมวดขึ้นอีกนิดอย่างไม่ค่อยพอใจ แบมแบมก็ตัวเท่าๆกับยองแจน่ะแหละ ทำไมต้องบอกว่าไม่โตด้วยเล่า

"Am I not right?"

คนพี่จัดแจงให้น้องนั่งบนเก้าอี้ก่อนจะหยิกแก้มขาวเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยวในขณะที่แบมแบมเองก็ยังยู่ปากอย่างงอนๆ

"..."

"จะได้โตทันกันไวๆไง"

พูดพร้อมตบเบาๆบนศีรษะทุย ก่อนจะจัดผมกระเซิงสีน้ำตาลอ่อนของเด็กน้อยให้เข้าที่ แบมแบมก็ทำอะไรไม่ได้หรอกนอกจากยอมเออออไปตามที่มาร์คบอก

ก็เวลามาร์คลูบหัวแล้วรู้สึกสบายนี่นา...
จะยอมกินผักก็ได้...


"...fine.."



ตกดึก

มาร์คกลับบ้านไปแล้วแบมแบมเองก็อาบน้ำใส่ชุดนอนสีขาวลายฟ้าขึ้นมาอยู่ในห้องนอน หม่าม้าให้แยกออกมานอนคนเดียวตั้งแต่อนุบาลด้วยเหตุผลที่ว่าแบมแบมต้องเลิกกลัวผีได้แล้ว

แต่บ่อยครั้งที่คนตัวเล็กยังคงหวาดระแวง บางทีที่โรงเรียนเพื่อนๆก็ชอบเล่าเรื่องสยองขวัญอะไรไม่รู้ อย่างวันนี้ก็เช่นกัน

ไฟในห้องปิดลงก็จริง แต่ตากลมยังกระพริบปริบๆโดยไม่ทีทีท่าว่าจะหลับลง ความคิดที่ว่าอาจจะมีผีคลานออกมาจากตู้เสื้อผ้าเหมือนที่ยองแจเล่ายิ่งทำให้แบมแบมกลัวเข้าไปใหญ่ ดวงตาเริ่มมีน้ำใสคลอ แบมแบมเริ่มกระสับกระส่าย และในที่สุดคนตัวเล็กก็ตัดสินใจหยิบตุ๊กตากระต่ายประจำเตียงไปยืนอยู่ตรงหน้าต่าง

มาร์คอยู่ห้องตรงข้ามเอง แต่ไฟปิดหมดแล้ว...

ร่างเล็กไหล่ลู่ลงทันทีที่คิดว่าพี่ชายข้างบ้านต้องนอนไปแล้วแน่ๆ และคืนนี้เขาต้องนอนไม่หลับแน่ๆ


ป๊อก


บางอย่างเข้ามากระทบกับกระจกหน้าต่างทำให้แบมแบมสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะค่อยๆหมุนตัวกลับไปที่หน้าต่างแบบกล้าๆกลัวๆ มือเล็กบีบคุณกระต่ายแน่นด้วยความตกใจ

"มาร์ค!"

ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันทีที่เห็นพี่ชายคนสนิทมายืนตรงระเบียง มาร์คจุ๊ปากทันทีที่น้องเริ่มส่งเสียงดัง เดี๋ยวทั้งหม่าม้าแบมทั้งหม่าม้ามาร์คก็ได้ตื่นขึ้นมากันหมด..

คนโตกว่าส่งสัญญาณมือถามว่านอนไม่หลับหรืออย่างไร แบมแบมส่ายหน้าสุดแรงก่อนจะกวักมือเหมือนเรียกให้อีกคนมาหา

มาร์คถอนหายใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมปีนต้นไม้ไปหาน้องเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของชีวิต ยังดีที่บ้านติดกันพอสมควร ระยะห่างจึงใกล้กันมากอยู่

"ไหน เล่ามาซิ why can't chubby boy sleep?"

จูงมือแบมแบมไปนั่งบนเตียง ส่วนตัวเองก็นั่งยองๆบนพื้นเงยหน้ามองแก้มอูมซึ่งเห็นที่ไรก็หมั่นเขี้ยวทุกที

"Youngjae was telling ghost stories แบมกลัวมันออกมาจากตู้เสื้อผ้าอะมาร์ค..."

พูดไปตาก็เลิ่กลั่กไป มาร์คอมยิ้มน้อยๆกับท่าทางกลัวนักกลัวหนาของอีกคน

"มาร์คมาหาแล้วไง นอนได้แล้วนะ sugar puff"

จัดแจงให้อีกฝ่ายนอนบนเตียงดีๆแล้วมาร์คก็บรรจงห่มผ้าห่มให้คนตัวเล็กขี้กลัว

"โอ๊ะ แก้มมาร์คเลอะไร"

มือเล็กเอื้อมขึ้นมาจับแก้มของคนตัวโตกว่าอย่างเบามือ ฝุ่นบนแก้มจากกิ่งไม้ถูกปัดออก แทนที่ด้วยสีเลือดฝาดบนแก้มของคนเป็นพี่

"นอนได้แล้ว"

"อยู่ด้วยกันก่อนสิมาร์ค"

เด็กน้อยขยี้ตาก่อนจะดึงมือของมาร์คไปจับด้วยความกลัวว่าจะมีผีโผล่มาจริงๆ

"ไม่ไปไหนหรอกน่า หลับได้แล้ว"

เดินวนมานอนข้างแบมแบมแล้วห่มผ้าห่มให้ทั้งน้องและตนเองอีกครั้ง

"Goodnight, Mark"

เสียงเล็กดังขึ้นก่อนจะหันมาประทับปากนุ่มลงบนแก้มของคนเป็นพี่แล้วชิ่งเข้าห้วงนิทราไป ปล่อยให้คนโดน goodnight kiss นอนเอามือปิดตาเกยหน้าผาก บังหน้าแดงๆไว้เหมือนกลัวใครจะเห็น ปล่อยให้เสียงกระซิบเบาผ่านหูคนที่หลับปุ๋ยไปเฉยๆ


"I won't ever leave"

#มบบริทิชบอย 00


Hello British Boys

"Mark! Wait!"

เสียงเล็กดังขึ้นก่อนเจ้าตัวจะวิ่งกระท่อนกระแท่นมายังจักรยานสีน้ำเงินตัดขาวของเจ้าของชื่อ


"Where have you been?"

มาร์คหันหน้ามาถามอีกฝ่าย รอให้แบมแบมปีนขึ้นมาซ้อนท้ายก่อนจะออกแรงถีบ


"คุณครูเก็บสมุดตอนท้ายคาบ ทุกคนแซงแถวแบมหมดเลย"

ไม่บอกมาร์คก็รู้ว่าเด็กชายตัวเล็กกว่ากำลังทำหน้ายู่แก้มอูมเบะปากอย่างไม่ชอบใจ


"Tell them to queue up สิแบม บอกคนอื่นว่าถ้าไม่ต่อแถวจะไม่น่ารักแบบแบมนะ"

ลมพัดเย็นๆกับประโยคของพี่ชายข้างบ้านที่สนิทกันมาตั้งแต่เกิดทำให้รอยยิ้มผุดขึ้นบนริมฝีปากของคนแก้มอูม


"I'm cute หรอมาร์ค"

ถามออกไปแบบใสซื่อแต่ก็ทำให้คนปั่นจักรยานเกือบจะสำลักน้ำลายตัวเอง แบมแบมเอียงคอมองใบหูแดงๆของมาร์คอย่างไม่เข้าใจ


"You don't need to know"

เท่านั้นแบมแบมเลยคิดไปเองว่าคนด้านหน้ากำลังโกรธอะไรบางอย่างอยู่ คางเล็กยื่นไปเกยไหล่ของคนคุ้นเคยพร้อมกับมองหุบเขาและสวนหย่อมสองข้างทางของเมืองเล็กๆอย่างบาธ


"ตอนแรกคิดว่าต้องเดินกลับเองซะแล้ว I'm sorry I was so late"

คนฟังแทบจะไม่มีสมาธิปั่นจักรยานเพราะเสียงเล็กๆและลมหายใจข้างๆหู ล้อหยุดหมุนเมื่อถึงที่หมายหน้าบ้าน มาร์คปีนลงจากจักรยานก่อนจะช่วยอุ้มแบมแบมลงมาเพราะอีกฝ่ายตัวเล็กเท้าแทบแตะไม่ถึงพื้นเวลานั่ง


"มาร์คไม่ทิ้งแบมหรอก"

พึมพำกับตัวเองแต่ดันเข้าหูของเด็กชายตาแป๋ว แบมแบมโถมตัวลงมากอดอีกฝ่ายจนเซกันไปมาก่อนเสียงเจื้อยแจ้วจะพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี


"I know. I know"

เจ้าตัวยุ่งยิ้มจนแก้มแทบปริก่อนผละตัวออกมาจะเข้าบ้านแต่ดันถูกรั้งตัวไว้ซะก่อน

หมวกแก๊ปของโรงเรียนประถมที่ทั้งสองเรียนอยู่ถูกยัดลงบนผมกระเซิงของแบมแบม แต่ถึงแบบนั้นเจ้าตัวก็ยังยิ้มอย่างร่าเริง แก้มกลมยังคงเลือดฝาดสดใส


"ขี้ลืมแบบนี้มาร์คดูแลได้คนเดียวนั่นแหละ"

Friday, 9 October 2015

#ฟิคง่วง 01



หลังจากหลับไปได้ไม่รู้นานเท่าไหร่เพราะจำไม่ได้ว่าหลับไปตอนไหน นาฬิกาปลุกก็สั่นในมือและเสียงดังขึ้นในหูฟังสองข้างจนทำให้ต้องลืมตาขึ้นมา


ด้วยความเคยชินและความงัวเงียทำให้มือคลำเอายาประจำออกมากินได้โดยยังหลับตาอยู่ อยากจะฟุบนอนอีกรอบเพราะหนักหัวเสียเหลือเกิน


แต่ texture ของคีย์บอร์ดแมคบุ๊คทำให้คิดได้ว่าต้องลุกขึ้นมาปั่นงานที่จะส่งในไม่ช้า



"แหวนนี่ เท่าไหร่ครับ"

เสียงไม่แตกมากของผู้ชาย(ซึ่งคิดว่าไม่รู้จัก)ดังมาจากข้างๆ ผมยกศีรษะตัวเองขึ้นจากแล็ปท็อป ภาพเบลอๆหมุนๆต้อนรับการตื่น สูดออกซิเจนไปทดแทนที่ขาดไปนิดหน่อยแล้วตาก็เริ่มปรับสภาพได้


ผู้ชายผิวแทนนิดๆ เส้นผมสีโทนร้อนเข้มและอ่อนตามการกระทบของแสงไฟและแสงธรรมชาติในร้าน ดวงตาสองชั้นกลมโตจ้องมองมาที่ผมอย่างต้องการจะรู้คำตอบของคำถามที่เอ่ยมา 



"ห๊ะ"

ไม่สิ ไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทนะ แต่คนมันเพิ่งตื่นและผมกำลังงงมากที่มีคนมานั่งจ้องหน้าถามราคาแหวน


"ผมถามว่า แหวนในจอคอมคุณเนี่ย เท่าไหร่ครับ"

ผมหันหน้าไปมองแหวนที่ตัวเองดีไซน์แล้วก็ร้องอ๋อในใจ ที่แท้ก็ชอบดีไซน์ 


"มันเป็นงานสั่งน่ะคุณ ราคาแหวนอะกลางๆ ห้าหมื่นไรงี้มั้งครับ"

ชายตรงหน้าเงียบไปพักนึงก่อนริมฝีปากบวมๆจะเอ่ยถามต่อ


"แล้วค่าดีไซน์ล่ะคุณ"


นั่นสิ นี่ผมเก็บเท่าไหร่วะ


"อืมม จำไม่ได้ว่ะคุณ เอาเป็นว่าไม่เกินสาม"

ร่างกายต้องการกาแฟมากครับตอนนี้ ผมเดินไปเคาท์เตอร์สั่งกาแฟและกลับมานั่งเพื่อจะพบว่าชายนิรนามยังคงนั่งจ้องแหวนราวกับว่ามันจะ 3D print ออกมาจากคอมเสียเดี๋ยวนั้น



"คุณครับ"

เจ้าตัวสะดุ้งนิดหน่อยตอนถูกเรียก สงสัยกำลังฝันกลางวันล่ะมั้งนั่น



"อ๋อ ผมจะถามคุณว่าถ้าผมอยากจ้างคุณนี้ผมต้องทำยังไง"

ร่างเล็กละล่ำละลักถามอย่างดูตื่นเต้นทำให้มาร์คแอบขำและสงสัยในใจ




นี่จะไปขอหญิงแต่งงานล่ะสิ...




"ตอนนี้จริงๆหมดคิวนี้ก็จองต่อได้เลยนะ ผมจะลดให้ละกันเพราะคุณไม่ได้ติดต่อผ่านบริษัทใหญ่"



"จริงหรอ งั้นโอเคเลย คือผมน่ะจะไปขอแฟนแต่งงาน เขาดูเป็นไสตล์เรียบๆน่ะ..."



"หยุดก่อนคุณ ขอช่วงแนะนำตัวก่อนได้ไหม"

ผมจิบกาแฟที่มาเสิร์ฟแล้วหยิบมือถือออกมาวางไว้บนโต๊ะ โดยปกติแล้วผมจะทำความรู้จักกับลูกค้ารายย่อยเช่นเดียวกับเคสนี้(ในกรณีที่ไม่ได้จ้างผ่านบริษัทใหญ่)เพื่อจะได้สนองความต้องการลูกค้าได้อย่างตรงจุด


ต้องรู้ก่อนว่าไลฟ์สไตล์ของเขาเป็นอย่างไร จะได้รู้ว่าคุณแฟนของเขาเป็นคนยังไง เวลาออกแบบจะได้ไม่ต้องมี scope ที่กว้างเกินไป ง่ายขึ้นเท่าตัวเลย



"เออ ผมลืม ผมชื่อกันต์พิมุกต์ เรียกแบมแบมก็ได้ อายุ 25 เปิดบริษัทออร์กาไนเซอร์รับจัดอีเว้นท์ไรแบบนั้นครับ"



โห อายุ 25 แต่เป็นเจ้าของบริษัท ท่าทางทำงานเก่งใช่เล่น ละมีแฟนจะแต่งงานแล้วด้วย ดูผมสิ ตอนนี้สาวก็ไม่มี งานก็ขึ้นๆลงๆ ชีวิตหนอ...


"โอเค ผมมาร์ค มาร์คต้วน ลูกครึ่งไต้หวัน อายุ 27 เป็นฟรีแลนซ์ออกแบบเครื่องประดับครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะ งั้นเล่าเรื่องราวของคุณกับแฟนคร่าวๆได้มั้ย"



"เอางั้นหรอ ต้องรู้ด้วยหรอ เขินนะคุณ"

แก้มบวมๆของลูกค้ารายใหม่ขึ้นสีเล็กน้อย เจ้าตัวกัดริมฝีปากล่างของตนเองอย่างขัดเขิน ผมมองภาพนั้นก่อนจะหัวเราะออกมา เขาเป็นลูกค้ารายแรกที่เขินได้น่าเอ็นดูขนาดนี้



"เล่าสิ ผมต้องใช้มันออกแบบนะ"

ทันทีที่ผมพูดจบคนตัวเล็กกว่าก็เหลือบมองด้านบนราวกับจะรื้อฟื้นความทรงจำดีๆ



"อืมม แฟนผม เอ่อ... ภาพฝันน่ะอายุเท่าผม ไว้ผมสั้นประบ่าสีเข้ม แต่งหน้าไม่จัด ไม่ค่อยแต่งตัวฉูดฉาด ผมกับภาพฝันเจอกันตอนเรียนอยู่ที่นิวยอร์คน่ะ ผมต่อโทด้าน communication design ส่วนเธอเรียน marketing จริงๆมหาลัยไม่ได้ใกล้กันเท่าไหร่แต่คุณนึกออกปะ พวก thai society ในเมืองนอกจะนัดกันทานข้าวบ้างกินเลี้ยงบ้างตามเรื่องตามราว..."



เสียงเล็กเล่าไปเรื่อยๆผมก็เห็นรอยยิ้มในนัยน์ตาสีน้ำตาลของเขามีประกายขึ้นมาเมื่อถึงลำดับเหตุการณ์ที่ชัดเจนในจิตใจ

เช่นตอนที่เขาเล่าว่าทั้งคู่บินไปเที่ยวทะเลหน้าหนาวไกลถึงออสเตรเลียแต่กลับทำเมมกล้องหายระหว่างทางไปอัดรูปที่ร้าน หรือตอนที่ภาพฝันเซอร์ไพรส์วันเกิดกลางป่า



ภาพฝันเหมือนจะเป็นผู้หญิงเรียบง่ายคนหนึ่ง ไม่ได้เป็นพวกติดหรูหราไฮโซอะไรเท่าไหร่ แบมแบมบอกว่าเธอชอบใส่เสื้อผ้าสีจำพวกเอิร์ธโทน แต่ละเครื่องประดับที่ใส่ก็จะเล็กๆ ออกแนวจำพวกคลาสสิคของแบรนด์ต่างๆที่ไม่ได้แพงหูฉี่แต่ก็มีระดับ




"โอเคครับงั้นผมจะติดต่อกลับไปตอนวาดดราฟแรกเสร็จนะ ถ้ามีแบบในนิตยสารที่ชอบหรืออะไรก็ส่งมาได้ในไลน์นะครับ"

ทำเสียงเป็นทางการขึ้นมานิดนึงเพราะลูกค้าคนนี้ดูจะกระตือรือร้นเป็นพิเศษ แบมแบมพยักหน้าก่อนจะเดินออกไปจากร้าน ผมจ้องหน้าคอมพิวเตอร์แล้วยิ้มกับตัวเองหน่อยๆก่อนจะกดเปลี่ยนชื่อไฟล์บันทึกเสียงของบทสนทนาเมื่อครู่เป็นชื่อแบมแบม





"ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เดี๋ยวนี้มีแฟนละหรอ"

เสียงเจื้อยแจ้วอันคุ้นเคยของพี่พริมสาวสวยเจ้าของร้านกาแฟที่ผมนั่งอยู่ทุกวี่ทุกวันดังขึ้น ผมหันไปทำหน้างงใส่พี่พริมยกใหญ่กับประโยคเมื่อครู่


"อะไร ใคร พี่ชอบมั่วนะเนี่ย"


"โหย ก็หนุ่มหน้าหวานหน้าตาจิ้มลิ้มเมื่อกี๊ไง เห็นคุยกันซะนาน แฟนจะแวะมาหาก็ไม่บอกจะได้ชงกาแฟให้ฟรี"


ผมถึงกับหัวเราะน้ำตาแทบเล็ดเมื่อได้ยินประโยคถัดมา ไม่คิดว่าจะมีคนจินตนาการได้ไวขนาดนี้


"ก็แย่ละพี่ นั่นลูกค้าใหม่เลยนะ จะไปขอแฟนแต่งงานเลยมาจ้างออกแบบแหวน"


"โห จริงดิแก หน้าหวานขนาดนั้นนึกว่าแฟนใหม่แกซะอีก เสียดายจัง ว่าแต่เขาดูทุ่มนะ รักแรกหรอ"


ผมไม่แปลกใจที่พี่พริมจะสนิทกับลูกค้าเกือบทุกราย ดูพี่แกสิครับ ใส่ใจสนใจเรื่องคนอื่นยิ่งกว่าการชงกาแฟเสียอีกเนี่ย



"เท่าที่ฟังเขาเล่าก็เหมือนจะใช่นะ"



ใส่หูฟังและเริ่มลุยกับโปรแกรม photoshop อีกรอบก่อนพี่พริมจะยิงคำถามอะไรอีก มือขยับก็นึกถึงเงินเข้าไว้ อย่างน้อยวันนี้ก็ได้ลูกค้ามาเพิ่ม แม้ไม่ได้อดอยากและครอบครัวมีพื้นฐานการเงินพอสมควรแต่ผมก็อยากจะเลี้ยงตัวเองให้ได้ ให้สมกับค่าเทอมที่เรียนมาซะนมนาน




นั่งทำงานจนฟ้าเริ่มมืด ตามมาด้วยเมฆครึ้มฝน เห็นทีจะได้ฤกษ์กลับไปทำงานต่อที่บ้านซะแล้ว 
เก็บกระเป๋าและแล็ปท็อปเครื่องสำคัญก่อนจะเดินไปขึ้นรถ 








ซ่า








เสียงฝนกระทบกัยพื้นคอนกรีต ใบไม้ กระจกและหลังคารถดังขึ้นทันทีที่ปิดประตู ถือว่าหวุดหวิดทันเวลาพอดีเลยทีเดียว


ผมต่อสาย aux จากมือถือเข้าที่วิทยุรถและเปิดเพลง แต่แล้วก็ต้องเลิกคิ้วเมื่อแทนที่จะมีเสียงเพลงดังขึ้น กลับกลายเป็นเสียงหวานติดแหบนิดๆของลูกค้ารายล่าสุด มือคงจิ้มผิดไปที่แอพพลิเคชั่นอัดเสียงแน่ๆ


ไม่รู้ทำไมผมจึงไม่กดเปลี่ยนเป็นเสียงเพลง
น่าจะเพราะต้องการทำความเข้าใจลูกค้าคนนี้ให้มากขึ้น เป็นเคสที่ไม่แปลกแต่ไม่ค่อยได้ทำ


ภาพแหวนเรียบๆหนึ่งวง เพชรไม่กี่กะรัต ทองคำขาวสีสวย ดีไซน์เรียบเก๋ ไม่แหวนแนวแต่ก็ไม่เกลื่อนตลาด 


เสียงยังคงดำเนินต่อไป ผมคิดออกว่าคนเล่าทำหน้าอย่างไรเวลาพูด ด้วยความที่ทำแหวนแต่งงานมาไม่ต่ำกว่าสิบวง ฟังเรื่องรักๆมาไม่ต่ำกว่าสิบเรื่อง ผมคิดว่าครั้งนี้ดูจะเรียบง่ายกว่าทุกครั้งที่เคยทำมา



ภาพฝัน... เป็นชื่อที่เพราะดี
ยิ่งเวลาแบมแบมพูดมัน ทำให้ผมนึกถึงภาพฝันของเขา ภาพฝันของแบมแบม







แต่นั่นก็ไม่ค่อยดี
เพราะมันทำให้ผมอยากมีภาพฝันของตัวเองเช่นกัน



ไม่ค่อยจะดี
เพราะสายฝนบวกเสียงที่กำลังเล่าเรื่องความรัก
ทำให้ผมแอบเหงาในใจอย่างช่วยไม่ได้

#ฟิคปลากระเบน special : Be True

Be True - Montonn & Hanna 
https://youtu.be/t6s-wwPQtRs



When life takes you by surprise
Suddenly realize
Got to get away
Where would you go? 
What would you do?
Would you say no? 
Would you be true to yourself?




"มาร์คเอาคั่วกลิ้งไปไว้ไหนวะ อยากกิน"


"ในตู้เย็นนั่นแหละ กล่องซุปเปอร์ล็อคอะ"

ผมได้ยินคำตอบของคนที่กำลังนอนเอาหนังสือปิดหน้าขาชี้ฟ้าแล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อภาพตู้เย็นตรงหน้ามีกล่องซุปเปอร์ล็อคสีขุ่นที่เจ้าตัวบอกเรียงกันเป็นตับ


"มาหาดิ๊ กล่องเยอะ"

เดินไปด้านหลังศีรษะแล้วดึงหนังสือ Le Corbusier ออกจากหน้าของอีกฝ่าย ตาเรียวหยีเล็กน้อยเพราะแสงตอนเที่ยงส่องเข้ามาแยงตาพอดิบพอดี


มือหนาคว้ามือของผมไปวางไว้บนตาของเขาแทน ผมหัวเราะก่อนจะแกล้งเลื่อนมือไปตบแก้มตอบก่อนจะเดินกลับไปที่ครัว

ร่างหนาเดินตามมาแล้วก้มๆเงยๆเอากล่องเข้าออกไม่กี่ทีก็เจอเมนูอาหารที่กำลังตามหา 


"ไปนอนต่อไป เดี๋ยวทำให้"

เห็นสภาพคนหัวฟูเดินสะลึมสะลือถือหนังสือสถาปัตยกรรมแล้วดูน่าสงสารไม่น้อยเลยไล่กลับไปให้ได้นอนอีกซักสิบห้านาทีก่อนที่ผมจะอุ่นอาหารเสร็จ

ตอนเรียนจบมาร์คก็ปลีกตัวออกไปเรียนต่อที่ลอนดอนมาปีนึง ช่วงนั้นผมก็รับจ๊อบไปเรื่อย ทั้งถ่ายรูป ขายรูปวาด ขายโปสการ์ด บ้างก็มีไปช่วยกองถ่ายเอ็มวี

ผมรู้สึกว่าช่วงที่เราไม่ได้เจอกันปีนึงเต็มๆ ก็ทำให้อากาศถ่ายเทดีนะ เหมือนได้เจอคนใหม่ๆ ทั้งผมและเขาได้ไปค้นหาตัวเองให้มากขึ้น 

ก็อย่างว่าแหละนะครับ 
ตัวตนของคนๆนึงน่ะ ค้นทั้งชีวิตยังไม่หมดเลย


ตอนนี้มาร์คเป็นผู้ช่วยอาจารย์อยู่ที่คณะสถาปัตย์ฯไปพร้อมกับรับจ๊อบถ่ายรูปทั่วไปประปราย ส่วนผมก็หันมาเป็นตากล้องฟูลไทม์ของแมกกาซีนจากสำนักพิมพ์หนึ่ง 

การเป็นตากล้องแมกกาซีนทำให้ต้องเดินทางบ่อย ต่างจากอีกคนที่ส่วนมากจะถ่ายอยู่ในสตูดิโอ ปีนี้ผมไปมาแล้วเกินสิบจังหวัดในไทย และกำลังจะไปไต้หวันสัปดาห์หน้า

ไล่สายตาไปตามกองหนังสือภาษาอังกฤษและรีเสิร์ชมากมายเรียงรายกันบนพื้นห้องและไม่เว้นกระทั่งเตียงนอน ทำให้รู้สึกว่าผมโชคดีกว่ามาร์คนิดหน่อยตรงที่ไม่ต้องมานั่งอุดอู้ทำรายงานถึงแม้เขาจะใกล้ได้เลื่อนเป็นอาจารย์ประจำแล้วก็ตามที


กลิ่นหอมของพริกไทยเครื่องเทศในคั่วกลิ้งอาหารปักษ์ใต้โชยออกมาจากตู้ไมโครเวฟทันทีที่เสียงติ๊งบอกเวลาอุ่นเสร็จดังขึ้น ผมละจากภวังค์เล็กๆก่อนจะเดินไปจัดเคาท์เตอร์อาหารตรงครัว


"เอ้า กินแล้วตื่นได้แล้ว"

มาร์คเด้งตัวขึ้นมานั่งขยี้ผมด้วยหน้ามึนๆซักพักก็เดินมาร่วมโต๊ะอาหาร


"เดี๋ยวออกไปข้างนอกกันปะ"

เสียงทุ้มติดแหบนิดๆเอ่ยขึ้นก่อนตักข้าวหอมมะลิพร้อมคั่วกลิ้งพอดีคำเข้าปาก ผมเหลือบไปเห็นไรหนวดเคราของคนตรงหน้าแล้วก็อมยิ้มเล็กน้อย


"นี่ไม่มีเวลาจนลืมโกนหนวดหรอ"

เจ้าของไรหนวดคลำบนใบหน้าตัวเองไปมาก่อนจะหัวเราะ มื้อเที่ยงของวันเสาร์ดำเนินไปอย่างปกติดีทุกอย่าง หลังจากข้าวคำสุดท้ายเข้าปากก็เกิดการสนทนาอีกครั้ง


"ตกลงไปมั้ย"


ผมรวบช้อนในจานคู่กันเป็นสัญญาณว่าทานเสร็จแล้วมาร์คก็ทำเช่นเดียวกัน

ผมไม่ได้ตอบคำถามแต่จูงมือเขาเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะหยิบครีมโกนหนวดและใบมีดโกนมาไว้ในมือ

จัดการชโลมครีมบริเวณเหนือริมฝีปาก คาง และตามแนวสันกรามให้เรียบร้อยก่อนจะหยิบใบมีดโกนมาจัดการกับไรหนวดเคราของอีกฝ่าย


"อะ ไปไหน"

เช็ดครีมจากใบหน้าของมาร์คเรียบร้อยแล้วอีกฝ่ายก็กอดเอวผมไว้หลวมๆ

ใบหน้าคมลดระดับลงมาให้ปากของเราแตะกันก่อนจะยิ้มน้อยๆผ่านดวงตาเรียวสีเข้ม


"บางปู"


ผมจับใบหน้าของเขาที่กำลังผละออกให้กลับลงมาอีกครั้งก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปที่ส่วนเดียวกันอีกครา





"ใส่ฟิล์มสองร้อยละกันวันนี้แดดแรง"




*




ก็ถึงบอกว่าการปุบปับของพวกเราจะเป็นหนึ่งในสิ่งที่ยั่งยืนบนความไม่แน่นอน ยิ่งตอนนี้มีรถขับกันทั้งคู่ก็กลายเป็นว่าอยากไปไหนก็ไป

ผมกับแบมแบมเดินทางมาที่บางปู
ปิดเครื่องสื่อสารทั้งหมดที่มี เหลือแค่กล้องฟิล์ม ม้วนฟิล์ม แสงแดด สายน้ำ เสียงนก ลมพัด

มันไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น



"เหมือนไม่เคยเลิกกันเลยว่ะ"

เสียงหวานแหบดังขึ้นปะทะกับลมแรงซึ่งพัดมาให้ผมยุ่งเล่นๆ


"มองกลับไปตอนนันก็ตลกดี"

ผมยิ้มหน่อยๆให้กับแสงแดดจ้ายามบ่ายแก่ๆที่เหมือนจะเผาหน้ากันให้ได้



เวลาช่วงนั้น เหมือนแดดที่แรงไป
สลับกับอากาศที่หนาวไป



There's the whole world out there
When love tears your world apart
where you could grow up really hard
all you got to get away




ย้อนไปตอนที่ผมไปลอนดอนหนึ่งปีกว่าๆ
ตอนนั้นเหมือนเคว้งคว้างไปพักใหญ่ล่ะมั้ง เวลาที่ไม่ตรงกันอย่างจริงจังกว่าตอนเรียนปริญญาตรีเพราะผมเองก็ทำงานไปด้วยและแบมแบมก็รับจ๊อบจนเกือบจะได้ทำงานฟูลไทม์แล้ว

เราต่างก็ได้เจอคนใหม่ๆมากขึ้น 
มันไม่ได้แปลว่าเจอคนใหม่ที่ถูกใจกว่า
แต่อาจจะเหมือนฟิล์มที่ค้างล่ะมั้ง
พอค้างแล้วมันไปไหนไม่ได้

อิ่มตัวเกินไป พอดีเกินไป นิ่งเกินไป

จะกดชัตเตอร์ก็ไม่ได้ จะถ่ายต่อก็ไม่ได้
แค่ขึ้นฟิล์มเฟรมต่อไปยังไม่ได้เลย


'ไว้กรอฟิล์มออกมาได้ค่อยกลับมาเจอกันมั้ย'

ประโยคที่ตัวผมเองทิ้งไว้ก่อนเราทั้งคู่จะหายไปใช้ชีวิตของกันและกัน

ไม่ช้า แต่ก็ไม่ได้นาน

เหมือนต้องรอเวลาที่ฟิล์ม้วนที่ถูกต้องวนกลับมาขายในร้าน รอวันที่จะสามารถทำใจแงะเอาเจ้าฟิล์มม้วนเก่าที่เสียออกมาจากกล้องได้

แบมแบมบอกว่าตอนนั้นนั่งอยู่เฉยๆน้ำตาก็ไหล เพราะการที่เราไม่ได้มาเพื่อหาความรักจากกันและกันยิ่งทำให้การจากกันเศร้าขึ้นกว่าเดิม

เมื่อมันเป็นความรักที่ทำให้ฟองสบู่มาเชื่อมต่อ
ผมเข้าไปส้รางโลกในโลกของเขา เช่นเดียวกับที่เขาเข้ามาสร้างพื้นที่ในโลกของผม

ตอนจากกันเหมือนมีสิ่งที่ขาดหายไป ช่องว่างใหญ่โตไม่สามารถถมจนมิดได้ ทำให้เวลาเดินอย่างไม่ระวังก็พลันตกหลุมนั้นเรื่อยๆ

กว่าจะรู้ตัวว่าต้องมีความกล้าที่จะทิ้งฟิล์มม้วนเก่าไปเพื่อจะเริ่มใหม่กับคนๆเดิมก็ปาไปเกือบหนึ่งปี


และตอนกลับมา ผมพบว่าเราทำมันได้


No need to run, no need to hide
Like fate has begun again 
Oh darling, enjoy the ride


'หมุนวนย้อนเข็มนาฬิกาน่ะ'

เป็นประโยคแรกที่แบมแบมพูดเมื่อเจอกัน จำได้ว่าอ้อมกอดตอนนั้นกลิ่นเหมือนลมหนาวและน้ำค้างของเชียงใหม่


เหมือนตอนที่ลอยโคมแล้วอธิษฐานให้เห็นดาวบนฟ้า
อยากแค่เห็นดาวบนฟ้า


เพราะนั่นคงทำให้ดวงตาของคนข้างๆเป็นประกาย
และนั่นคงทำให้ดวงตาของผมเป็นประกายเช่นกัน



*



"ตอนนี้ก็ดีแล้ว"

ผมรู้สึกถึงไออุ่นที่มือเมื่อยื่นออกไปสอดประสานนิ้วกับคนข้างกาย ลมเย็นยังพัดอย่างต่อเนื่อง เราหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ


ผมไม่รู้ว่าทุกอย่างจะยั่งยืนขนาดนั้นไหมหรืออย่างไร
ไม่รู้ลึกขนาดนั้นและไม่อยากพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ



ความรักมันเป็นความรู้สึก
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเชื่อมต่อกับอะไรอยู่
รู้แค่ว่าคนๆนี้ที่กุมมืออยู่ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเร็วขึ้นได้อย่างน่าประหลาด

แบบเดียวกันกับตอนมองผ่านเลนส์


"แบม ฟิล์มหมดอะ"

ยิ้มแหยๆให้กับเจ้าของชื่อแต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะใส่หน้าผมแทน ฟิล์มหมดอายุ agfa 400 ถูกยัดใส่มือผมก่อนจะตามมาด้วยอ้อมกอดอันคุ้นเคยและประโยคเรียกรอยยิ้ม


"เจ๊ากันแล้วนะ ตอนนั้นแบมยืมแบตมาร์ค ตอนนี้มาร์คยืมฟิล์มแบม"


ตอนนั้นยืมแบตสำรอง
ตอนนี้ยืมฟิล์ม
รู้สึกเหมือนจะยืมชีวิตกันไปมาจนชิน
แต่ดีนะ ผมรู้สึกดีกับการยืมแบบนี้

อาจจะไม่ได้ให้ถาวร
บางครั้งก็ดึงกลับมา บางครั้งก็ต้องคืนกลับไป

แต่การเชื่อมต่อแบบนี้ดีนะ
เหมือนเวลามีร้านประจำไปล้างฟิล์ม
เหมือนเวลาได้ส่วนลดสำหรับลูกค้าประจำ

ก็ยืมใจกันใช้ประจำ
ก็คือสัญญาไร้ข้อบังคับระหว่างเรา
พัดผ่านเหมือนสายน้ำ
ปล่อยผ่านเหมือนสายลม
พยุงให้ปีกของนกบินไปเรื่อยๆ


"เปิดมือถือได้แล้ว"

พูดไม่ทันขาดคำคนที่ทำงานประจำก็มีสายเรียกเข้าทันที แบมแบมรับสายด้วยหน้าแหยๆก่อนจะมีเสียงตะโกนลอดออกมาจากโทรศัพท์มือถือ

ใบหน้าของเขายังคงประดับด้วยรอยยิ้มแม้เราจะรู้กันดีว่าเขากำลังโดนดุอยู่เป็นแน่


"นายด่าเลยว่ะ บอกว่างานนี้ให้คนอื่นทำไป ให้แบมรอไปไต้หวันเลย"

คนตัวเล็กพูดกลั้วเสียงหัวเราะซะดูกวนไม่เบา ผมขยี้ผมที่ตอนนี้เป็นสีไวน์แดงให้ยุ่งขึ้นไปอีกก่อนจะกอดคอโอบไหล่ร่างบางมาแนบกับอก


"นี่ไง จะได้อยู่ด้วยกันมากขึ้น"

แน่นอนผลของการกระทำ (โดยเฉพาะการปิดมือถือของคนทำงานสายผม) นั้นมีอยู่จริง โลกมันไม่ได้ใจดีให้เราได้ทีทางหลบหลีกเสมอไป 

แต่บางครั้งมันดันเหนื่อยที่ต้องทำตามกฎเกณฑ์เสมอ
เหนื่อยที่ต้องแบกรับโลกทั้งใบ แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว


มันดีมากจริงๆที่มีซักคนมากอดแล้วกระซิบบอกทางสายลมเย็นว่า


'เหนื่อยก็บินลงมาบนพื้น
พักซะหน่อย
พรุ่งนี้ก็คงไม่สายเกินจะบินต่อ'



ดีที่ได้มองท้องฟ้าหลากสี ที่ไม่ได้มีแค่สีฟ้า
จะสีเทาก็ได้ สีม่วงสีส้มบ้างก็ได้
ผมคิดว่ามันไม่ใช่ประเด็น

บางครั้งจุดสำคัญมันอยู่ที่มองขึ้นไปแล้วท้องฟ้ายังคงเป็นท้องฟ้า มองลงมาแล้วเท้าสองข้างยังแตะผืนดิน


ตอนนี้หมุนทวนเข็มนาฬิกาจนหมดรอบ
แกะฟิล์มที่ขาดออกมาจากกล้องแล้วโบกกลางแดดโดยไม่กลัวอีกต่อไปว่ารูปจะเสีย


เราไม่มีวันเสียมันไปหรอกถ้าในดวงตาสะกดความทรงจำไว้ได้และในใจจดจำได้ดีว่าทุกอย่างเป็นเช่นไร

ถึงจะห่างหายกันไปบ้าง
แต่ฟิล์มม้วนใหม่นั้นย่อมมีอะไรมาเติมเต็มส่วนที่ขาดไปเช่นกัน


"แบบนี้ก็ไม่เลว"


ถ้ายังมีอ้อมกอดที่สำคัญนี้
มีไหล่ให้ซบพักน้ำตา
มีคนที่สามารถสื่อสารกันได้โดยไม่ต้องพูด

ยังมีสิ่งที่รู้กันแค่สองคน
แค่สองคนตลอดมาและคงสองคนไปเรื่อยๆ

อาจจะไม่ตลอดไป
เพราะตลอดไปไม่มีจริง

แต่คงตลอดมาถึงจนกว่าจะไม่มี
จนกว่าจะลืมว่าเคยรู้สึกยังไงเวลาได้ยินประโยคนี้จากเสียงเดิมอันคุ้นเคย






"โยกเยกเอย น้ำท่วมเมฆ"








ผมว่าเรายังคงโอเค.