#มบบริทิชบอย 00

Hello British Boys

"Mark! Wait!"

เสียงเล็กดังขึ้นก่อนเจ้าตัวจะวิ่งกระท่อนกระแท่นมายังจักรยานสีน้ำเงินตัดขาวของเจ้าของชื่อ

"Where have you been?"

มาร์คหันหน้ามาถามอีกฝ่าย รอให้แบมแบมปีนขึ้นมาซ้อนท้ายก่อนจะออกแรงถีบ

"คุณครูเก็บสมุดตอนท้ายคาบ ทุกคนแซงแถวแบมหมดเลย"

ไม่บอกมาร์คก็รู้ว่าเด็กชายตัวเล็กกว่ากำลังทำหน้ายู่แก้มอูมเบะปากอย่างไม่ชอบใจ

"Tell them to queue up สิแบม บอกคนอื่นว่าถ้าไม่ต่อแถวจะไม่น่ารักแบบแบมนะ"

ลมพัดเย็นๆกับประโยคของพี่ชายข้างบ้านที่สนิทกันมาตั้งแต่เกิดทำให้รอยยิ้มผุดขึ้นบนริมฝีปากของคนแก้มอูม

"I'm cute หรอมาร์ค"

ถามออกไปแบบใสซื่อแต่ก็ทำให้คนปั่นจักรยานเกือบจะสำลักน้ำลายตัวเอง แบมแบมเอียงคอมองใบหูแดงๆของมาร์คอย่างไม่เข้าใจ

"You don't need to know"

เท่านั้นแบมแบมเลยคิดไปเองว่าคนด้านหน้ากำลังโกรธอะไรบางอย่างอยู่ คางเล็กยื่นไปเกยไหล่ของคนคุ้นเคยพร้อมกับมองหุบเขาและสวนหย่อมสองข้างทางของเมืองเล็กๆอย่างบาธ

"ตอนแรกคิดว่าต้องเดินกลับเองซะแล้ว I'm sorry I was so late"

คนฟังแทบจะไม่มีสมาธิปั่นจักรยานเพราะเสียงเล็กๆและลมหายใจข้างๆหู ล้อหยุดหมุนเมื่อถึงที่หมายหน้าบ้าน มาร์คปีนลงจากจักรยานก่อนจะช่วยอุ้มแบมแบมลงมาเพราะอีกฝ่ายตัวเล็กเท้าแทบแตะไม่ถึงพื้นเวลานั่ง

"มาร์คไม่ทิ้งแบมหรอก"

พึมพำกับตัวเองแต่ดันเข้าหูของเด็กชายตาแป๋ว แบมแบมโถมตัวลงมากอดอีกฝ่ายจนเซกันไปมาก่อนเสียงเจื้อยแจ้วจะพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี

"I know. I know"

เจ้าตัวยุ่งยิ้มจนแก้มแทบปริก่อนผละตัวออกมาจะเข้าบ้านแต่ดันถูกรั้งตัวไว้ซะก่อน

หมวกแก๊ปของโรงเรียนประถมที่ทั้งสองเรียนอยู่ถูกยัดลงบนผมกระเซิงของแบมแบม แต่ถึงแบบนั้นเจ้าตัวก็ยังยิ้มอย่างร่าเริง แก้มกลมยังคงเลือดฝาดสดใส

"ขี้ลืมแบบนี้มาร์คดูแลได้คนเดียวนั่นแหละ"