01
หลายปีก่อน
เอ๊ะ
หรือไม่กี่ปีก่อน
เราจำเป็นตัวเลขไม่ได้หรอก
บางครั้งรู้สึกเหมือนยาวนาน
บางคราเหมือนเพิ่งผ่านไป
คืนวันที่เราเคยเป็นคนธรรมดาน่ะ… นานเท่าไหร่แล้วนะ
จำได้แค่วันนั้น
วันคืนอันหอมหวาน
คุณบอกรักผม
รักนิรันดร์ของแค่สองเรา
Oh, my sweet heart
That night… We decided ‘normal’ wasn’t for us
And ‘abnormal’ wasn’t so far out of hand.
*
ก่อนหน้านั้น
ก่อนหน้านี้
ก่อนหน้าที่ทุกสิ่งจะพังทลายอย่างน่าขัน
ย้อนกลับไปวันนั้นหน่อยสิ
“มาร์คๆ ดูสิ”
ร่างบางยืนอยู่หน้าวัตถุสีใสบรรจุน้ำ นิ้วเรียวชี้ไปด้านในพร้อมกล่าวเสียงกระตือรือร้น
“ไหน ดูซิ มิสเตอร์พัฟของแบมแบมสบายดีไหม”
เสียงทุ้มเอ่ยออกจะติดล้อเลียน นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองการแหวกว่ายของเจ้าปลาทองตัวกลมสัตว์เลี้ยงใหม่ของทั้งคู่
“มันว่ายน่ารักมากเลยมาร์ค ดูหางสิ ดุ๊กดิ๊กเชียว”
ว่าแล้วก็ขำอยู่กับตัวเอง แบมแบมทั้งเอ็นดูทั้งรักเจ้าปลาทองนี่ไปโดยไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำ รู้อีกทีก็ซื้อมันมาจากร้านเสียแล้ว
“เรานี่นะ”
มือใหญ่ส่งไปขยี้ผมนุ่มของอีกฝ่าย เขารักและเอ็นดูแบมแบมมากกว่าที่แบมแบมเอ็นดูเจ้าปลานั่นเสียอีก เฮอะ
แบมแบมลากเก้าอี้มานั่งจ้องเจ้าปลาทองอยู่ไม่นานท้องก็เริ่มร่ำร้องให้หาอาหารมาสังเวย เขาจึงไปสะกิดมาร์คที่นั่งทำงานอยู่ตรงมุมห้องให้มาทานข้าวเย็นด้วยกัน
“มาร์คกินเยอะๆหน่อยสิ ตัวมีแต่กระดูก”
“ทำมาพูด ตัวเองก็ผอมจะตายอยู่แล้ว”
“แบมแก้มเยอะกว่ามาร์คนะ ดูสิๆๆ”
“เยอะแต่แก้มนั่นแหละ ขาเหลือแต่กระดูก”
“โหย ไม่พูดกับมาร์คละ เถียงไม่เคยชนะ อะกินเข้าไปเลยๆๆ”
ทุกมื้อรวมถึงมื้อเย็นวันนี้เต็มไปด้วยความห่วงใย มาร์คคอยเป็นห่วงแบมแบมเสมอเหมือนกับที่แบมแบมคอยระวังหลังให้มาร์คมาตลอด
แต่ความรักเอ่อล้นของทั้งคู่ไม่ใช่ทางออกเสมอไป
เพล้ง!
“อึก… ฮึ.. ฮะๆ”
กระปุกยาสีชาในตู้ห้องน้ำถูกกวาดลงพื้นระเนระนาดด้วยมืออันสั่นเทา เงาสะท้อนในกระจกไม่คุ้นเคยสำหรับคนอื่นยกเว้นตัวเขาเอง
เข็มฉีดยาหักงอ แก้วน้ำแตกร้าว
เลือดสีแดงฉานจากแผลบาดไม่ลึกมากไหลลงอ่างล้างหน้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
“เจอกันอีกแล้วนะ
เจอกันอีกแล้ว
ช่วงนี้เราเจอกันบ่อยนะ
ฮิๆ”
ริมฝีปากสวยซีดลงแต่ยังคงระบายยิ้มให้กับตนเองในกระจกเงาบานเดิม แววตาเก่าอันสดใสเปลี่ยนไป
Crazy
Passionate
Fearless
ทุกอย่างของความคลุ้มคลั่ง
“My dear… My dear…
I have come to rescue you”
เสียงแหบพึมพำในลำคอและจะหัวเราะออกมาอีกครา ก่อนทุกอย่างเหมือนดับวูบลงและแววตาหม่นกลับมาอีกครั้ง
เขาร้องไห้
เขาร้องไห้อีกแล้ว
นี่เขาร้องไห้ทำไมกันนะ
“ลืมไปแล้วหรอ
ฮะๆๆๆ
ลืมไปแล้วสินะว่าร้องไห้ทำไม
ฮืออ…”
น้ำตาหยาดแล้วหยดเล่าไหลผ่านซอกนิ้วทั้งสิบ ผ่านไปไม่นานใบหน้าซีดเซียวก็เงยขึ้นจากมือของตนเอง
พร้อมกับรอยยิ้ม
รอยยิ้มใต้ม่านน้ำตา
ดวงตาแดงก่ำ
หลอกหลอนและลุ่มหลง
เพล้ง!
กระจกร้าวจากแรงกำปั้น เงาสะท้อนเปลี่ยนไปหมด
แตกหักและบิดเบี้ยวเช่นเดียวกับคนในนั้น
มือของเขาทั้งคู่เลิกสั่นแล้ว
ขาของพวกเขายืนหยัดอีกครั้ง
จับลูดบิดเย็นเฉียบนั้นแล้วเดินออกไปสิ
เราจะได้เห็นซึ่งกันและกัน
“Bambam… Bambam…”
We call for each other
We always do
“Mark… I'm here”
Where we belong
In each other’s arms
เสียงหวีดร้องดังขึ้น
เชือดเฉือนอากาศอย่างไร้ความปราณี
เป็นเสียงของแบมแบม
เป็นเสียงแห่งความโศกา
“ดูนั่นสิมาร์ค ฮึก.. ฮืออออออ”
นิ้วเรียวชี้ไปที่ตู้ปลาใสซึ่งตอนนี้ระเนระนาดอยู่บนพื้นหินอ่อนของห้อง เจ้าปลาตัวน้อยในตู้ดิ้นกระแด่วสักพักก่อนจะแน่นิ่งไป
โครม!
แบมแบมโถมตัวเข้าหามาร์ค มือซีดกระชับเข้าที่ลำคอของอีกฝ่ายโดยที่นั่งทับอยู่กลางลำตัวของอีกคน
มาร์คไม่ได้มีสีหน้าตกใจ
แต่เขากำลังสนุก
แบมแบมในเวอร์ชั่นนี้น่าตื่นเต้นไม่น้อย
“มันตาย มาร์ค มันตาย!”
“I know hehehe”
“Did you do it, Mark. Did you?!”
เสียงของแบมแบมดังขึ้นเรื่อยๆ และแหบลงเรื่อยๆเช่นกัน
แรงบีบตรงคอของมาร์คที่ยังไม่ตกลงแต่อย่างใด
“No, baby, YOU did. LOL”
ว่าจบก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับเป็นเรื่องน่าขำสิ้นดี
แรงบนคอของร่างสูงคลายลงแล้ว แบมแบมกำลังก้มหน้า
แบมแบมกำลังร้องไห้อีกครั้ง
“Baby, don’t cry”
“ตาย… ตาย… เขาตายแล้ว…”
“ตัวที่เท่าไหร่แล้วนะแบมแบม”
“ตัวที่สิบสาม สิบสาม… สิบสาม…”
“จะให้มันไปอยู่กับเพื่อนมันไหม หึหึ”
ร่างหนาว่าก่อนจะจับจูงมือคนตัวเล็กเต้นระบำฝ่าเศษแก้วแตกไปยังจุดที่ปลาทองอยู่ ลำคอฮึมฮัมทำนองเพลงอย่างสุนทรีย์เหมือนทุกครั้ง
มือบางกอบกุมเจ้าปลาตัวเล็กก่อนจะยิ้มแพรวพราว
“แบมแบมดีใจที่มิสเตอร์พัฟที่สิบสามจะได้ไปอยู่กับเพื่อนๆทุกตัวก่อนหน้านี้ ฮิๆ”
ว่าจบแล้วปากสวยก็อ้าออกพร้อมกับมือหย่อนเจ้าปลาทองลงไป
“ดีมาก...เด็กดีของมาร์ค”
You’re such a good boy
So good
So good you should get hurt
เพี้ยะ!
ฝ่ามือหนาฟาดลงบนแก้มข้างซ้ายของแบมแบม
แรงมากพอที่จะทำให้หน้าหันและขึ้นปื้นแดง
“เจ็บมาร์ค.. เจ็บ”
ปากอิ่มเบะออกเหมือนจะร้องไห้ ก่อนที่จะคลี่ยิ้มบางเมื่อมือเย็นของอีกฝ่ายทาบลงบนสองแก้มอีกครั้งอย่างเต็มไปด้วยความทะนุถนอม
“My darling, my everything”
“ฮิๆๆๆ”
“Do you love me?”
“Of course I do”
“How much? How much? How much do you love me, my precious?”
“I love you with all I have. I love you with all I ever want. I am devoted, my dear”
ร่างอรชรออดอ้อนขณะส่งริมฝีปากไปคลอเคลียกับส่วนเดียวกันของร่างสูง จุมพิตดูดดื่มท่ามกลางความพังพินาศของความธรรมดาช่างหอมหวานและไร้พิกัด
“หึหึหึ มาเต้นรำกันดีกว่าที่รัก”
“แบมแบมชอบเต้นรำ คิกคิก”
สองมือกุมกันตลอดระหว่างการเดินทางของเท้าเปรอะเลือกบนกองเศษกระจกแหลมคมมากมาย คมมีดในมือใหญ่กรีดลงบนผิวอ่อนของคนตัวเล็กกว่า ก่อนจะก้มลงเชยชิมเลือดสีสดนั้นอย่างกระหายโดยที่แบมแบมเงยหน้ารับความสุขสมที่อีกคนมอบให้
ไม่มีอะไรเจ็บปวด
ไม่มีอะไรต้องกังวล
ไม่มีอะไรต้องพะวงอีกต่อไป
แค่มีเรา
แค่มีเรา
แค่มีเรา
แค่มีรัก
แค่มีรัก
แค่มีรัก
คิก
คิก
คิก
โรแมนติคเสียเหลือเกิน
ทุกสิ่งที่โอบอุ้มกัน
ก็รักไม่ใช่หรือ
รักที่พวกคุณเองก็บูชา
ก็รักมิใช่หรือ
รักที่บอกว่าเลิศเลอหนักหนา
ก็เพราะรัก… มิใช่หรือ
รักมากสรรพคุณจะพรรณนา
เพราะรัก
มิใช่หรือ
เพราะรัก
มิใช่ธรรมดา
เพราะรัก
จึงโศกา
และเพราะรัก
เพราะรัก
เพราะรัก...
“Fearless we are, my love.
And relentless we shall be”
When you’re fearless you love with tears
You destroy without fear
You love and love and love
Then destroy destroy and destroy
Until there is so much destruction
Until there can be no more reconstruction
I love you
I love you
I love you
I love you with everything gone.
No comments:
Post a Comment