00 Hello, there
I thought we needed each other
Equally
But now you're leaving, and I'm breaking
So hurtfully
*
"แบมแบม นี่มาร์คนะ จะมาเป็นคู่บำบัดตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป"
มาร์คหรอ...
ใครกัน
อ่า...
"ฮิๆ”
I said nothing
He said nothing
We both said nothing
I just giggled
He just turned his gaze
But oh,
What a beautiful smile.
*
“นี่ตารางบำบัดใหม่ของแบมแบมกับมาร์คนะ”
หญิงวัยกลางคนอธิบายตามกระดาษเอสี่ที่ถูกปรื๊นท์ออกมา รวมทั้งโชว์ให้ดูว่าข้อมูลทั้งหมดถูกส่งซ้ำเข้าระบบเรียบร้อย
“จะไม่เป็นไรจริงๆหรือคะ”
พนักงานประจำหรือหัวหน้าพยาบาลของที่แห่งนี้มีทีท่าไม่มั่นใจเอาเสียเลย เธอมีประสบการณ์การทำงานมากและยาวนานก็จริง แต่สองคนในการดูแลครั้งนี้มีคำร่ำลือมามากพอให้ใจสั่นขวันแขวน
“หมายถึงการเอาสองคนนั้นมาบำบัดคู่น่ะหรือ”
“ใช่ค่ะ แบมแบมทรุดลงทุกวัน มีอาการประสาทหลอนเยอะแยะมากมาย บางวันทางเราก็ยังเอาไม่อยู่ แถมตอนนี้มีมาร์คเข้ามาด้วยแล้ว กลัวจะทำร้ายกันเองน่ะค่ะ”
“พวกเขาไม่มีวันทำร้ายกันเองหรอก”
“ท่านแน่ใจขนาดนั้นเลยหรือคะ”
“แน่ใจสิ แน่ใจที่สุด”
“ดิฉันขอทราบเหตุผลได้ไหมคะ”
หัวหน้าพยาบาลถือว่านี่เป็นเรื่องที่เธอควรรู้
การรับมือกับผู้ป่วยทางจิตไม่เคยเป็นเรื่องง่าย
แต่เคสนี้ยากสุดเท่าที่เธอเคยรับมาเลย
“ก็ต่างคนต่างทำให้อีกฝ่ายเป็นแบบนี้ไง”
“หมายความว่า…”
“มาร์คทำให้แบมบ้า และแบมก็ทำให้มาร์คบ้าในคราวเดียวกันไงล่ะ”
“แล้ว…”
“เพราะรักจนรักกัดกินหัวใจ ทำลายแม้กระทั่งความรักของตัวเอง”
“...”
They say love is insane
But if love is worshipped by so many
Then why can’t insanity, too,
Be the norm for everybody?
*
“มาาาาาาาร์คคคคคึ”
ถ้อยคำอ่อนหวานและเสียงออดอ้อนดังมาจากมุมหนึ่งของโรงพยาบาลจิตเวช ห้องซึ่งถูกออกแบบมาให้ปิดอย่างแน่นหนาได้ถูกจัดการแบ่งเป็นสองฝั่งและกั้นโดยลูกกรงใหม่เอี่ยมที่ยังไม่ขึ้นสนิมเหมือนห้องอื่นๆ
แน่นอนนี่ไม่ใช่คุก
แต่คนในห้องนี้ก็อันตรายไม่แพ้คนในเรือนจำเลย
“Hello, there”
ชายผิวขาวจนเกือบซีดเผือดเหตุเพราะไม่ได้ออกแดดนานนอนแผ่หลาอยู่กลางห้องฝั่งของตน ข้อมือหนึ่งข้างจากสองซึ่งถูกล่ามไว้ด้วยโซ่เพื่อป้องกันการทำร้ายทั้งตนเองและผู้อื่นยกขึ้นกลางอากาศ
ฮิ
ฮิ
ฮิ
มาร์คกำลังวาดภาพ
ไม่สิ…
มาร์คกำลังวาดฝัน
เกร๊ง!
แต่แล้วข้อมือข้างนั้นก็ร่วงหล่นจากกลางอากาศสู้พื้นห้องเย็บเยียบ แววตาว่างเปล่ากลับมาอีกครา ดวงตาทรงอัลมอนด์จ้องสูงราวกับผ่านเพดานไปในที่ไกลโพ้น
ฝันไม่มีจริง
ความฝันอันสวยงาม
ความฝันอันหลอกลวง
โสโครก!
โสมม!
ปลิ้นปล้อน!
“Hehehe you fell again, Mark”
เจ้าของร่างบางนั่งชันเขาอยู่บริเวณมุมมือของห้องฝั่งตนเอง ขาเรียวในกางเกงขาสั้นสีอ่อนบิดไปมาเหมือนเด็กเล็กๆ
“Do you want to try?”
เสียงทุ่มเอ่ยพลางหันหน้าไปสบตากับอีกฝ่าย
แววตามีประกายอีกครั้ง
แววตาของทั้งคู่มากไปด้วยอารมณ์
เต็มไปด้วยความรู้สึก
อุดมไปด้วยสิ่งรู้และไม่รู้
รู้มากไป
ไม่รู้มากไป
“Say my name, Mark”
“Try falling”
I hear music
I hear sounds
I spin my head
Round and round
“Say my name…”
Pleasant
But awful
Gorgeous
Yet pitiful
“Fall…”
“Say my fucking name!”
Then I hear the snare
So light of a sound
But the echoes have no bounds
“Do you want to try, Bambam?”
Does that make me crazy?
Does that make me crazy?
“Can I try falling in love with you, then. Hehehehe”
...Possibly
No comments:
Post a Comment