#ฟิคปลากระเบน 11 [end]

https://www.youtube.com/watch?v=fZO8fbo3-B8

Epic 45 - The Stars in Spring (แนะนำให้โหลดมาเปิดฟังไปด้วยค่ะ)

...

ผมนึกถึงตอนที่เราไปคอร์นวอลกันในวันอากาศดี

แค่นอนบนพรมหญ้าผืนใหญ่สีเขียวและทรายสีอ่อน

แค่ท้องฟ้าที่มองเห็นเมฆสีขาวประปราย

แค่ทะเลซึ่งอยู่จนสุดสายตา

ผมคิดไปถึงคนที่เดินลงมาซื้อขนมด้วยกันก่อนร้านปิดเพียงห้านาที แค่เพราะผมชวน

และแค่เพราะเขาชวน เราจึงเดินกินไอศครีมในวันที่อุณหภูมิลดลงต่ำเกือบที่สุดของเดือน

แค่บางสิ่งที่ทำให้รู้สึกถึงอีกอย่างระหว่างเรา

มันเป็นความรู้สึกประมาณว่า

อยู่กับตัวเองไปพร้อมๆกับอีกคนข้างๆ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

*

ผ่านไปไม่ช้าไม่นานแต่ก็ไม่เร็วปานสายฟ้าแลบพวกเราก็กลับมาเจอกันอีกครั้งที่เมืองหลวงของประเทศไทย

กรุงเทพยังไงก็โคตรจะกรุงเทพเลย

ผมมองปมใหญ่มหึมาของสายไฟสีดำซึ่งพันกันอิรุงตุงนังรอบเสาไฟฟ้าย่านใจกลางเมืองแล้วหัวเราะกับตัวเองในใจ ตอนไปอยู่ที่อังกฤษก็แอบคิดถึงความวุ่นวายนี้เบาๆ

มือหยิบกล้องขึ้นมามองดูปมสายไฟอันเดิมผ่านเลนส์กล้อง

บางครั้งปัญหาถ้ามองจากอีกมุมก็ดูสวยดี

หวนกลับไปนึกถึงตอนที่แบมแบมมาหาผมที่ลอนดอน จริงๆแล้วเหตุการณ์นั้นสอนพวกเราหลายอย่างพอสมควร ผมเองก็รู้สึกว่า ณ ช่วงนั้นพวกเราอาจจะใกล้กันมากไป

อย่างที่ผมเคยพูดบ่อยๆ ว่าทุกอย่างควรมีระยะห่างของมัน

ถ้าเปรียบกับระยะถ่ายก็คงต้องใช้เลนส์ให้ถูกอัน

ความรักก็เช่นกัน

เหมือนการสร้างตึกที่มัวแต่คำนึงถึงอินทีเรียจนลืมมองภาพรวมด้านนอก มัวแต่สนใจอะไรใกล้ๆจนลืมถอยออกมามองภาพที่ใหญ่ในจุดที่ไกลขึ้น

แต่พอถอยออกมาก็เกิดความโหวงในใจ

ผมยอมรับว่าการถอยของผมอาจจะปุบปับและไร้สัญญาณบอกกล่าวไปซักนิด แต่นั่นแหละครับ ทุกอย่างเกิดการผิดพลาดได้ ผมเรียนรู้ว่ามันโอเคที่จะมี anomaly อยู่ในทุกๆการกระทำของชีวิต

จริงอยู่ที่ผมค่อนข้างจะหลงใหลในความสมบูรณ์แบบ

แต่เพราะมันคือ perfectly imperfect

เป็นความไม่สมบูรณ์ที่สมบูรณ์แบบที่สุด

เพราะงั้นมันจึงไม่เป็นไร

เพราะแบบนั้นจึงไม่คิดโทษใครรวมทั้งตัวเอง

ผมค่อนข้างจะมองออกว่าแบมแบมเองก็รู้สึกเช่นเดียวกันในเรื่องของระยะที่ร่นเข้ามาชิดจนเกินไป คนตัวเล็กดูจะรู้สึกหงุดหงิดในตัวเองที่อยู่ในห้วงอารมณ์แปลกใหม่ ซึ่งก็เป็นอีกครั้งที่ผมเข้าใจเขา

เพราะแบมแบมคือทะเล

และทะเลมีคลื่นลม

เพราะน้ำทะเลอ่อนไหวเสมอ

แม้กับสภาพอากาศ

หรือแม้แต่กับดวงจันทร์

เพราะเหตุนั้นมันจึงไม่เป็นไรถ้าเขาจะบอกผมว่าเขาสับสนผ่านสายตาว่างเปล่าคู่นั้นที่มองมาเวลาผมเมินเฉย มันโอเคถ้าเขาจะตัดสินใจออกไปเที่ยวคนเดียวเพื่อพยายามสะบัดความสับสนนั่นทิ้งไป

เพราะสุดท้ายเมื่อเขายกกล้องขึ้นมา

อย่างที่เขาทำในวันนั้น

เมื่อเขามองผ่านเลนส์ที่บางครั้งลืมนึกถึงไป

เมื่อเช็ดฝุ่นออกจากฟิลเตอร์

ผมก็ยังคงไม่ไปไหน

ยังคงอยู่ในเฟรมผ่านเลนส์และดวงตาของเขา

จริงๆเราไม่จำเป็นต้องขยับออกไกลหรือใกล้กัน

จริงๆถ้ายืนอยู่ตรงที่เดิม

รักษาอะไรๆให้คงที่ คงเส้นคงวา

แค่นี้ก็กดชัตเตอร์ได้โดยไม่ต้องปรับโฟกัสบ่อยๆ

แต่บางครั้งความลังเลก็ไม่เข้าใครออกใคร

และนั่นก็ไม่เป็นไรอีกเช่นกัน

*

ขายังคงก้าวเดินช้าๆรับลมซึ่งเริ่มลดอุณหภูมิในช่วงต้นเดือนกันยายน อาจจะเพราะเมื่อวานฝนตก หรือาจเป็นเพราะย่างเข้าฤดูหนาวผมเองก็ไม่อาจทราบได้

รู้แต่ว่าดีกว่าอากาศร้อนเป็นไหนๆ

เดินร่อนเร่เรื่อยเปื่อยซักพักก็เกิดอาการง่วงนอน สมองสั่งการให้พาตัวเองกลับไปที่หอด้วยการนั่งแท็กซี่ยิงยาวแม้จะแพงกว่าบีทีเอสก็ตาม

ว่าแต่ผมบอกไปหรือยังครับว่าผมเรียนจบแล้ว

ผมกับแบมแบมเรียนจบปีนี้ ปีที่มหาลัยเปลี่ยนระบบมารับปริญญาตอนปลายปีพอดี จริงๆก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมแต่ขี้เกียจจะสงสัยอะไรมากมาย

ครอบครัวของผมดูจะไม่ค่อยตื่นเต้นกับการรับปริญญาเสียเท่าไหร่ ผมเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ตอนแรกจะลงชื่อไม่ไปเสียด้วยซ้ำ คนมันเยอะและเบียดเสียดจนเกินไป ทั้งร้อนทั้งเหนื่อยแถมต้องตื่นเช้ามาก ผมคิดว่าตัวเองคงทนไม่ไหว

แต่พวกแอนดริวก็คะยั้นคะยอให้ผมคล้อยตามด้วยประโยคที่ว่า 'ครั้งเดียวในชีวิตนะเว่ย'

แน่ล่ะสโลแกนนี้ใช้ได้ผลเสมอ ผมจึงทำใจซักพักและตัดสินใจลงรายชื่อซื้อชุดครุยที่ต้องใส่ในพิธีรับปริญญาบัตร แม้จะอึ้งกับพิธีรีตองและเครื่องแต่งกายที่ค่อนข้างเยอะแต่ผมก็ท่องไว้ว่ามันคือ 'ครั้งเดียวในชีวิตนะเว่ย' แบบที่เพื่อนทุกคนพูดกรอกหูทุกวัน

ด้านแบมแบมเห็นทีเจ้าตัวก็คงมารับปริญญาเช่นกันเพราะแม่ของแบมแบมดูจะกระตือรือร้นมากเหลือเกินแม้ว่าร่างเล็กจะเป็นลูกคนที่สามที่รับปริญญาก็ตาม

ผมมองตารางวันรับปริญญาในมือถือที่ส่งต่อๆกันมาผ่านกรุ๊ปไลน์ของคณะ ไล่ชื่อเจอคณะของตนเองและของแบมแบมแทบจะพร้อมๆกัน ผมเข้ารอบเช้า ส่วนของเขารอบบ่าย

แพทจัดการติดต่อช่างภาพไว้ให้เสร็จสรรพโดยมีการส่งรูปผลงานก่อนๆของตากล้องมาให้ผมได้การันตี ถูกใจก็ตรงที่เขาจะใช้ทั้งกล้องดิจิตอลและกล้องฟิล์ม

สิ่งที่คนหลายกลุ่มทำกันคือการถ่ายรูปรับปริญญาก่อนวันรับจริง ไม่ใช่แค่วันสองวันแต่อาจเป็นเดือน นั่นเป็นเพราะอยากหลีกหนีความวุ่นวายและหลีกเลี่ยงการเจอแบคกราวน์ที่มีความเสี่ยงจะติดคนอื่นสูง

แน่นอนพวกผมเองก็คิดจะทำแบบนั้นเช่นกัน

และผมว่าแบมแบมกับเพื่อนคงจะไปถ่ายก่อนพวกผมเสียอีก

คิดเรื่อยเปื่อยก็นั่งมาถึงหอพักสีขาวตึกเดิมที่อยู่มาจนเกินสี่ปี อาจจะถึงเวลาต้องย้ายแล้วล่ะมั้ง

แต่ไม่เป็นไร ค่อยๆไป ไม่ต้องรีบก็ได้

"อ้าวมาร์ค ไปไหนมาวะ"

เชอร์วินผู้หอบหิ้วถุงขนมเซเว่นไว้เต็มไม้เต็มมือเอ่ยถามเมื่อพบกับผมตรงทางเข้าหอ

ด้วยความง่วงผมจึงไม่ตอบอะไรและเลือกจะชี้ไปที่กล้องฟิล์มบนคอเป็นคำตอบ เพื่อนผู้เข้าใจอะไรง่ายดีพยักหน้าและร้องอ้อพร้อมกับกดเลขชั้นบนแผงควบคุมลิฟต์พร้อมขยับปากพูดบางอย่างต่ออีกหน่อย

ผมไม่ได้สนใจว่าเชอร์วินจะกดโทรศัพท์หาใครหรือกำลังพิมพ์ไลน์คุยกับใครเป็นพิเศษถึงทำให้เจ้าตัวดูลนลานพิกล ตอนนี้ผมง่วง และหนังตาอันหนักอึ้งเป็นสิ่งเดียวที่รู้สึกได้ชัดเจนที่สุด

เมื่อถึงชั้นที่ควรจอดลิฟต์ก็หยุดลง ประตูเหล็กเปิดออกพร้อมขาของผมก้าวเดินช้าๆอย่างไร้แรงไปที่บานประตูหมายเลขคุ้นเคย ควานหากุญแจในกระเป๋าย่ามขนาดใหญ่กว่าเอสี่นิดหน่อยซึ่งเปลี่ยนจากสีขาวสะอาดเป็นเริ่มเทาเหลืองๆเพราะลืมซักมานานพอสมควร

ในที่สุดเท้าก็แตะพื้นเดิมที่เหยียบมาสี่ปีกว่า ตาที่หลับอยู่ไม่ส่งผลเสียกับการเดินในห้องแม้เพียงนิดเดียวเนื่องจากวันนั้นผมเก็บข้าวของไม่ได้ใช้โละออกไปเยอะมาก และผมเองก็จำจุดวางเฟอร์นิเจอร์ของห้องได้ขึ้นใจ (ถึงบางทีเวลาเมาก็มีชนกันบ้าง)

แต่วันนี้เหมือนมีสิ่งแปลกปลอมอยู่ในห้อง เดินไปชนวัตถุบางอย่างซึ่งรู้สึกได้ว่ามันเบามากๆ และเหมือนกำลังลอยอยู่

อะไร...

ลูกโป่ง?

กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของลูกโป่งทำให้ผมลืมตาขึ้นมาเพื่อพบกับห้องที่ไม่เปลี่ยนไปเว้นก็แต่จะมีลูกโป่งสามลูกลอยอยู่หน้าผมนี่แหละ

"สุขสันต์นะสุขสันต์"

เสียงคุ้นเคยขั้นสูงสุดดังขึ้นหลังลูกโป่งทำให้ต้องเอียงคอไปดูเจ้าของเสียงเสียหน่อย

"ไงมาไง"

ผมหัวเราะกับการเซอร์ไพรส์ที่ไม่เหมือนเซอร์ไพรส์เท่าไหร่ของแบมแบม ในมือไม่ได้ถือเค้กพร้อมเป่าเทียน ไม่ได้มีปาร์ตี้ในห้อง ไม่ได้เตรียมตัวจัดมาอย่างเต็ม

แต่มันก็น่ารักดีที่มีคนมาอวยพรวันเกิด

"เฮ้ยเดี๋ยวๆ มีเค้กนะมีเค้ก"

ผมเลิกคิ้วกับคำพูดของอีกฝ่าย จนกระทั่งแบมแบมเปิดไมโครเวฟแล้วนำบราวนี่ช็อกโกแลตสีเข้มปักเทียนหนึ่งเล่มออกมา

"เป่าเลยได้มั้ย"

จริงๆก็ไม่รู้จะถามทำไมในเมื่อถามเสร็จก็ไม่ได้รอคำตอบและจัดการเป่ามันเสียเลบ

"ไม่อธิษฐานหรอ เห็นเขาชอบทำกันในหนัง"

เดาว่าแบมแบมเองก็ไม่ฉลองวันเกิดเช่นกัน

"ไม่อะ อยากกินละ ง่วงด้วย กินนะๆ"

ไม่แม้แต่เดินไปหยิบส้อมกินขนม ผมบิบราวนี่เข้าปากด้วยมือ และเอาบางส่วนป้อนคนตัวเล็กเช่นกัน

"อร่อยดี"

แบมแบมว่าพลางยิ้มแก้มตูม ผมรู้สึกเหมือนวันนี้วันเกิดเขามากกว่าวันเกิดผมเลย

พูดก็พูดเถอะว่าจริงๆลืมว่าวันนี้วันเกิดไปแล้ว

"รู้ได้ไงว่าชอบขมๆ ซื้อไหนอะ"

กินไปพลางพูดไป ร่างกายเหมือนจะตื่นขึ้นหน่อยแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ความง่วงหายไปเลย

"ทำเอง เออพวกแพทบอกชวนไปผับเลี้ยงวันเกิด"

เสียงหวานติดแหบกล่าวนิ่งๆก่อนจะนำกระดาษห่อบราวนี่ไปทิ้งขยะข้างซิงค์ล้างจาน

แล้วแพทมันเจอแบมแบมได้ไง...

"ง่วงอะ"

"ตอนเข้ามาห้องมาร์คละแพทมาเคาะ เลยเปิดประตูไปคุยกันน่ะ แต่ง่วงเหมือนกัน ไม่ไปหรอ"

เมื่อความสงสัยของผมกระจ่างขึ้นก็พร้อมทิ้งกายหยาบลงบนเตียงโดยพึ่งแรงโน้มถ่วงของโลก ผมบิดขี้เกียจในผ้าห่มนิดหน่อยพอเป็นพิธีก่อนจะดึงมือแบมแบมที่นั่งเหยียดขาหลังพิงหัวเตียงมือถือหนังสือเล่มเล็กให้มือนึงที่ว่างของเขาจับกันไว้

อาจเพราะผมเป็นคนตัวอุ่นที่ชอบอากาศหนาว

และแบมแบมเป็นคนตัวเย็น

อุณหภูมิเลยถูกเฉลี่ยจนพอดีกับใจ

แบมแบมขำเล็กน้อยแบบที่ผมเองก็ไม่รู้สาเหตุก่อนมือเล็กอีกข้างจะวางหนังสือลง ร่างบางร่นตัวเขยิบลงมานอนหงายให้ศีรษะทุยแตะหมอน

"ไม่ไป จะนอน"

ผมตอบสั้นๆและปิดเปลือกตาลงอย่างจริงจังในที่สุด แต่แล้วริมฝีปากก็รู้สึกถึงสัมผัสนุ่มหยุ่นของวัตถุบางอย่างที่น่าจะทำด้วยส่วนประกอบเดียวกัน

ผมไม่ได้ลืมตาแม้ปากจะขยับยกยิ้ม ในหัวสามารถจินตนาการภาพของคนข้างกายที่กำลังหลับตายิ้มเช่นเดียวกันได้ชัดเจน

"สุขสันต์นะสุขสันต์"

ผมไม่รู้ว่านี่นับเป็นการอวยพรวันเกิดหรือไม่ ไม่รู้ว่าจริงๆความหมายเป๊ะๆของประโยคคืออะไร รู้แค่ว่าผมเข้าใจในความรู้สึกผ่านทางเสียงของแบมแบม

ผมไม่ฉลองวันเกิด ไม่จริงจังกับการนับวันรอวันที่จะแก่ขึ้นไปอีกหนึ่งปี ไม่ซีเรียสกับการได้ของขวัญหรือคำอวยพรจากคนรอบข้างอย่างครอบครัวเพื่อนหรือแฟน

แต่มือที่จับ ปากที่สัมผัส กับเสียงที่ได้ยินจากคนข้างๆ

ณ วันนี้ ตอนนี้ เวลานี้

ความรู้สึกแบบนี้ก็ไม่เลวเลย

*

ในที่สุดวันถ่ายรูปรับปริญญาก็มาถึง แน่นอนผมคงจะไม่เล่าเกี่ยวกับวันรับจริงเพราะมันน่าจะวุ่นวายจนอ่อนเพลียใจระดับสิบ

แต่ก็นั่นแหละครับ การถ่ายรูปในวันที่คนไม่เยอะดีเสมอไม่ว่าจะเป็นผู้ถือกล้องหรือผู้อยู่หลังเลนส์กล้อง

วันนี้ผมกับเพื่อนมาที่คณะเป็นที่แรก จริงๆในใจอยากจะแบกชุดครุยไปถ่ายที่ทะเลให้มันรู้แล้วรู้รอด น่าจะแสงสวยอากาศดีได้รูปใส่กรอบให้แม่ได้สบาย

"แบมๆ มานี่ๆ"

เพื่อนชายและหญิงคณะเดียวกันกวักมือเรียกหยอยๆอยู่หน้าคณะซึ่งมี exterior เป็นผนังสีขาวสะอาดตา พี่ช่างภาพของพวกผมชี้มือให้เรียงแถวหน้ากระดาน

แสงที่แยงเข้าตาเป็นเหตุให้ผมต้องหรี่ดวงตาลงเล็กน้อยและคาดว่ารูปของผมในกล้องของพี่ช่างภาพน่าจะตลกอยู่เยอะพอสมควร

ผมและเพื่อนๆกอดคอกันถ่ายรูปบ้าง ทำท่าทำทางบ้าง แต่ส่วนมากเราแค่ยืนอยู่เฉยๆดังคนไม่เคยเป็นนายแบบนางแบบถ่ายรูป ผมรู้ว่าต้องทำยังไงให้ภาพออกมาดูดี แต่ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรให้หน้าตาตัวเองออกมาดูดี (ในกรณีที่หน้าตาดีอยู่แล้วก็คงไม่เป็นปัญหา)

ถ่ายไปถ่ายมาซักพักพี่ช่างภาพจึงตัดสินใจตัดเข้าเบรคดื่มน้ำกินขนมด้วยความร้อนแบบซิกเนเจอร์ของประเทศบ้านเรา ยิ่งตัวกรุงเทพด้วยแล้ว ถึงจะขึ้นชื่อว่าฤดูหนาวก็ยังร้อนอยู่ดีแหละเนอะ

"อ้าวมึง นั่นถาปัตย์ปะ"

เพื่อนผู้หญิงฝั่งตรงข้ามของโต๊ะเอ่ยขึ้นเมื่อมีกลุ่มคนเดินเข้ามาในโรงอาหารคณะบ้านใกล้เรือนเคียงที่แทบจะกลายเป็นโรงอาหารรวม เธอคงจะสังเกตุจากแถบสีบนชุดครุยที่บอกได้ว่าเราอยู่คณะอะไรกันบ้าง

ผมมองเห็นผู้ร่วมเดินทางส่วนตัวจากระยะไม่ใกล้ไม่ไกล มาร์คยกมือขึ้นระดับใบหน้าเป็นเชิงทักทาย

"เดี๋ยวๆ รู้จักกันหรอวะ"

เพื่อนอีกคนส่งเสียงทักขึ้นมาแล้วมองผมสลับกับโต๊ะของมาร์คอย่างอยากรู้อยากเห็น

"อืม เพื่อนร่วมเดินทาง"

ตอบไปแค่นั้นแต่ก็พอจะรู้ว่าเพื่อนๆทั้งโต๊ะเข้าใจดิบดี ผมมักจะมีคำพูดแปลกๆ แต่มันจะกลายเป็นธรรมดาเมื่ออยู่กับกลุ่มเพื่อนสนิท

เหมือนพูดภาษาเดียวกันล่ะมั้งครับ

"ไปชวนมาถ่ายด้วยกันสิ"

พี่ช่างภาพพูดขึ้นหลังจากดูดน้ำมะพร้าวเย็นหมดแก้วใหญ่ราคาสิบสองบาท ทุกคนพยักเพยิดให้ผมเดินไปหามาร์คด้วยสายตากรุ้มกริ่ม

ก็ไม่ได้เขินอะไร ว่าจะชวนอยู่แล้วแหละ

"ไปถ่ายด้วยกันซักม้วนไหม"

เอ่ยถามพร้อมเกาจมูกน้อยๆ รู้สึกอาจจะไม่สบายเร็วๆนี้เพราะแดดแรงและร้อนมากจริงๆ

มาร์คเงยหน้าขึ้นมามองผมก่อนจะยิ้มและหันไปคุยกับพวกแอนดริว เขาหันกลับมาอีกรอบพร้อมมือโอเคแถมพยักหน้าอีกครั้งนึง

"พี่เขามีถ่ายฟิล์มด้วยนะ"

"ฟิล์มไร"

คงมีแต่พวกผมที่ถามอะไรแบบนี้ล่ะมั้ง

"ฟูจิ C200"

มาร์คดูจะชอบใจกับการที่ช่างภาพของเขาใช้ฟิล์มม้วนนี้ ผมคิดไว้ไม่ผิดว่าเขาชอบภาพโทนเย็นมากกว่า แม้ C200 จะติดอันเดอร์โทนแดงมานิดนึงแต่ก็เย็นกว่าโทนเหลืองส้มของโคดักเยอะ

เราประมาณสิบสองคนพร้อมช่างกล้องอีกสองหน่วยเดินออกจากโรงอาหารมุ่งหน้าไปยังสนามหญ้าเพื่อจะเก็บรูปรวมแบบมุมไวด์ให้ครบจำนวนคนถึงแม้บางคนจะเพิ่งรู้จักกันก็ตาม

ถ่ายไปถ่ายมาก็ถึงเวลาเคาท์ดาวน์ห้ารูปสุดท้าย บางคนก็กระจายตัวไปถ่ายกับกล้องดิจิตอล กับมือถือ เซลฟี่ลงโซเชียลเน็ตเวิร์คบ้างไรบ้าง เห็นแบบนี้บางทีพวกผมก็ตามกระแสนะ ถึงจะไม่ตลอดก็เถอะ

ผมยืนข้างมาร์คใต้เงาใบไม้และแสงแดดอุ่นซึ่งรอดเข้ามาผ่านวัตถุธรรมชาติ ลมพัดเบาๆให้เสียงชัตเตอร์แบบแมนวลเข้ากระทบกับแก้วหู

แปลกดีเหมือนกันเวลาได้ยินเสียงจากระยะที่ไกลขึ้น

ปกติพวกผมเป็นผู้อยู่หลังกล้อง วันนี้ได้อยู่ในเฟรม

ปกติเป็นคนกะแสงและการจัดวาง

วันนี้ต้องเชื่อใจให้คนอื่นทำแบบนั้น

เพราะมันไม่ได้มีแค่เราบนโลกใบนี้

ไม่ได้มีแค่เพียงผม ไม่ได้มีเพียงเขา

เราอยู่ไม่ได้หากไม่มีโลก

แต่กลับกัน โลกหมุนไปได้โดยไม่มีเรา

ผมคิดว่ามาร์คและผมได้เรียนรู้การอยู่กับทั้งตนเองและกับผู้อื่น ได้รู้ว่าการมีฟองสบู่ของตัวเองนั้นบางที่ก็ไม่ควรจะยืดออกให้กว้างเพื่อจะรับอีกคนเข้ามา แต่เราสามารถทำให้ฟองสบู่ส่วนตัวของเรามา intersect กันได้โดยที่มันไม่แตก

ได้เรียนว่าสีน้ำนั้นข้นไปจะแห้งและไม่ไหลลื่น

แต่หากใส่น้ำเยอะ ทำให้จางเกินไป ก็จะเกิดเป็นคลื่นและการเปื่อยยุ่ยของกระดาษ

ผมหันหน้าไปมองโปรไฟล์ด้านข้างของอีกคน

สันจมูกโด่งรับกับแสงและเงาไม้ ดวงตาเรียวสะท้อนภาพของต้นไม้สีเขียวคละกับตึกเรียนอย่างลงตัว

ผมหยิบกล้องฟิล์มที่ถึงจะไม่ได้ใช้ก็คล้องคอทับเสื้อครุยไว้ขึ้นมา ส่องมองจากเลนส์ไปยังคนข้างๆอย่างไม่ได้สนใจว่าจะมีช่างภาพถ่ายรูปของเราอยู่

บางครั้งผมอยากจะแค่สนใจเพียงตัวเอง

บางคราผมอยากจะแค่สนใจเพียงเขา

แต่หลายครั้งผมสนใจในความเป็นไปของเรา

มาร์คหันสี่สิบห้าองศามาสบตากับผมเล็กน้อย เขี้ยวขาวปรากฎขึ้นเมื่อเขายิ้มกว้างจนเห็นเหงือก ผมขำเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเรื่องเล่าที่เขาบอกเคยถูกเพื่อนตั้งชื่อเล่นสมัยเด็กว่าไอ้เหงือก

ผมกดชัตเตอร์สุดท้ายของฟิล์มสีฟูจิ C200 ซึ่งก็ไม่รู้ว่ารูปจะออกมาเป็นแบบไหนและแสงจะผ่านหรือไม่

แชะ แชะ แชะ

และผมได้ยินเสียงชัตเตอร์สามครั้งของพี่ช่างภาพ

ครั้งที่หนึ่ง... ผมถือกล้อง มาร์คมองตรง

ครั้งที่สอง... ผมยังคงถือกล้อง แต่มาร์คหันมา

ครั้งสุดท้าย... ผมลดกล้องลง มาร์คยังคงหันมาทางผม แน่นอนมันเป็นภาพสุดท้ายแห่งรอยยิ้ม

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

ไม่ว่าหลังวันนี้ ผ่านเวลาห้าทุ่มห้าสิบเก้านาทีไป

ไม่ว่าความไม่แน่นอนจะมากขึ้นหรือลดลง

รูปสามรูปนั้นคงยังอยู่ในกรอบรูปบนโต๊ะ

ไม่ว่าผมจะลองวาดมันเป็นสีน้ำ

สีน้ำมัน หรือลายเส้นดินสอขาวดำ

ไม่ว่าจะผ่านเรื่องราวมากมายของรั้วมหาลัย

หรือการเดินทางนับสิบร้อยครั้ง

บนเส้นทางและความรู้สึกที่ยากจะซ้ำกัน

รูปสามรูปนั้นก็คงยังอยู่ในกรอบรูปบนโต๊ะ

เพราะมันคือความแน่นอนบนความไม่แน่นอน

เหมือนอุโมงค์น้ำในอควาเรี่ยม

ไร้ซึ่งความแน่นอนว่าเมื่อไหร่สัตว์ใต้น้ำชนิดไหนจะว่ายมาให้ได้เงยและหันคอรับชมกัน

แต่สิ่งที่จะเกิดอย่างแน่นอนคือพวกมันจะว่ายมา

เหมือนปลากระเบนในวันนั้น

เหมือนแบตเตอรี่สำรองที่ผมให้เขายืม

เหมือนรูปที่ผลัดกันถ่ายตอนไปเสม็ด

เหมือนทริปเชียงใหม่ที่ปุบปับ

เหมือนทะเลหมอกและฟ้าฝนของสี่ฤดู

ณ เวลานี้ที่มีให้กันในยังไม่หายไป

ไอ่อุ่นจากมือคู่นี้ก็ยังคงอยู่

และแน่นอน...

เช่นเดียวกับความรักอันไม่แน่นอน.

[end]